Αθλητικός Ποδοσφαιρικός Σύλλογος
Απόλλων Μαυρονερίου .
Στο Μαυρονέρι του 1956, ο αέρας κουβαλούσε την ηχώ από τις φωνές των νέων που κυνηγούσαν τα όνειρά τους πάνω από μια μπάλα ποδοσφαίρου.
Τα μικρά προσφυγόπουλα του Μαυρονερίου δεν ενοχλούσαν τους γονείς τους και βοηθούσαν σε διάφορες δουλειές στο μαντρί στα ζώα ακόμη και στο χωράφι . Τις ώρες που αναπαύονταν όλοι ,τα μικρά κορίτσια κεντούσαν τα προικιά τους και τα μικρά αγόρια έπαιζαν στις γειτονιές . Κάποια δεν πρόλαβαν να παίξουν γιατί ήταν βοσκοί στα αγελάδια τους και τα κοπάδια με πρόβατα .Δεν πρόλαβαν να χαρούν την παιδική τους ηλικία γιατί επικρατούσε ανέχεια στο σπιτικό και η βοήθεια όλων ήταν απαραίτητη.
Τα τυχερά όμως αγόρια έπαιζαν στις αλάνες και στις γειτονιές μπάλα , ποδόσφαιρο .Δεν είχαν άλλες επιλογές παιχνιδιού και διασκέδασης και έτσι όλη η ενέργειά τους διοχετευόταν στο να κλωτσάνε μια μπάλα που τα πρώτα χρόνια ήταν από την κύστη του γουρουνιού που έσφαζαν οι γονείς τους τα Χριστούγεννα. Άραγε ποτέ να είδαν αληθινή μπάλα ποδοσφαίρου .
Αυτή η ενασχόληση με διάφορα παιγνίδια και με το ποδόσφαιρο στους μαχαλάδες του Μαυρονερίου τους έκαμε να αναπτύξουν ισχυρούς δεσμούς αφού δούλευαν και έπαιζαν όλοι μαζί . Αυτοί οι δεσμοί δημιουργήθηκαν στο χώμα που ήταν το γήπεδό τους χωρίς χόρτο και δύο ξύλα ή πέτρες για εστία .
Οι νέοι μετά τα δύσκολα γεγονότα που πέρασαν της φτώχειας , της Κατοχής , του Εμφυλίου έπρεπε να προχωρήσουν στην ζωή τους . Ήταν η νέα ζωή τους που έχτιζαν .
Κάποιοι χωριανοί με ανοικτό μυαλό δημιούργησαν τον Ποδοσφαιρικό Όμιλο Μαυρονερίου, τον ΠΟΜ και έτσι έμειναν συσπειρωμένοι αφού ήταν ενταγμένοι στο κοινωνικό σύνολο σε ένα ομαδικό άθλημα . Έτσι το χωριό μας είχε την δική του ποδοσφαιρική ομάδα , που ήταν μια σπίθα και ένωσε το πάθος της νιότης με την συλλογική περηφάνεια του χωριού .
Η συμβολή και η προσφορά του αθλητικού αυτού σωματείου ήταν πολύ μεγάλη για αυτήν την πορεία της ζωής τους . Ο αθλητισμός έγινε τρόπος έκφρασης και διέξοδος για την νεολαία μας του καιρού εκείνου, που αναπτυσσόταν σε δύσκολες συνθήκες διαβίωσης . Κάποιοι είχαν αναπτυγμένο το αθλητικό πνεύμα αθλητικό ιδεώδες , αρχές , ήθη και στο αίμα τους κυλούσε το μικρόβιο του αθλητισμού.
Στο χωμάτινο γήπεδο , κάτω από τον λαμπερό ήλιο ή τις βαριές συννεφιές, οι νέοι της εποχής εκείνης έδιναν τον δικό τους αγώνα , όχι μόνο για την νίκη ,αλλά και για το συναίσθημα της συμμετοχής . Ήταν ο Παπαδόπουλος Ευγένιος με τον Παπαδόπουλο Αθανάσιο ,γρήγοροι σαν τον άνεμο , που έτρεχαν από την μια πλευρά του γηπέδου μέχρι την άλλη . Ο Τεκτονίδης ο Στυλιανός με τον Παπαδόπουλο τον Παναγιώτη που κρατούσαν την άμυνα σαν ακούραστα τείχη και δεν λύγιζαν ποτέ . Ο Θεοδωρίδης ο Γιάννης , ο Φελεκίδης ο Ηλίας , ο Παπαδόπουλος Γεώργιος και ο Ιγνατιάδης ο Θεόφιλος κρατούσαν το κέντρο και ρύθμιζαν την ροή του αγώνα . Ικανοί επιθετικοί , που σκόραραν με την αποφασιστικότητά τους ήταν ο Παπαδόπουλος Αγάπιος, ο Ταμουτσίδης ο Ηλίας και ο Κεσίδης ο Γιώργος . Και ο Θανάσης ο Απόστολος ο τερματοφύλακας , που, με τα χέρια του σαν ατσάλι , φύλαγε την εστία σαν να ήταν η καρδιά του Μαυρονερίου . Το γήπεδο μπορεί να μην είχε εξέδρες και γρασίδι , αλλά ήταν γεμάτο φωνές από τους χωριανούς και τα παιδιά που έτρεχαν γύρω από το γήπεδο , ελπίζοντας κάποια μέρα να φορέσουν κι εκείνα τη φανέλα του ΠΟΜ.
Μετά τον ΠΟΜ που δεν ήταν επίσημα αναγνωρισμένο ποδοσφαιρικό σωματείο ιδρύθηκε το 1961 ο Απόλλων Μαυρονερίου . Ίσως το όνομά του από τον Ποδοσφαιρικό Σύλλογο του Απόλλωνα Καλαμαριάς που ήταν Πόντιοι πρόσφυγες . Τα χρώματα ήταν το μαύρο και κόκκινο . Το σήμα του ήταν με την κεφαλή του αρχαίου θεού Απόλλωνα που ήταν ο Θεός της μουσικής , των τεχνών και του φωτός . Το κόκκινο συμβόλιζε το αίμα των Ποντίων που έχασαν την ζωή τους στις διώξεις των Τούρκων και το μαύρο συμβόλιζε το πένθος .
Οι Κυριακές στο Μαυρονέρι ήταν μέρες γιορτής . Το χωριό μαζευόταν να δει την ομάδα να παίζει εναντίον γειτονικών χωριών. Κάθε νίκη ήταν μια ιαχή , αλλά κάθε ήττα ήταν το καύσιμο για να παλέψουν περισσότερο την επόμενη φορά . Ο Απόλλων Μαυρονερίου είχε τίτλους και μετάλλια , είχε όμως και ψυχή . Και αυτή η ψυχή ήταν που συνέδεσε τους νέους του 1956 με τους νεότερους και την ιστορία του τόπου τους . Σήμερα οι παλιές γενιές αφηγούνται τις ιστορίες εκείνων των ημερών με λάμψη στα μάτια . Το χωριό μπορεί να έχει αλλάξει ,αλλά το πνεύμα εκείνων των αγοριών ζει ακόμα στους θρύλους του Μαυρονερίου .
Ο ΠΟΜ ήταν ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στην νέα ομάδα στον Απόλλωνα και ανάμεσα στις γενιές και στο πάθος της νεολαίας . Τα χωμάτινα γήπεδα , τα φθαρμένα παπούτσια , τα χειροποίητα τέρματα όλα ήταν μέρος μιας ρομαντικής εποχής που γέννησε τους πρώτους ποδοσφαιρικους ήρωες του χωριού μας . Αφού πέρασαν τα χρόνια η ανάγκη για κάτι πιο επίσημο έγινε αισθητή . Η θέση του Απόλλωνα στην θέση του ΠΟΜ ήταν η επίσημη καταγραφή του συλλόγου που μπορούσε να συμμετάσχει σε μεγαλύτερα πρωταθλήματα ,να αντιμετωπίσει μεγαλύτερες ομάδες και να φέρει ακόμη περισσότερη υπερηφάνεια στους κατοίκους του . Τα ονόματα εκείνης της εποχής αντηχούν ακόμα στις συζητήσεις των Μαυρονεριωτών , ο Άβελ ο Παπαδόπουλος, ο Γιώργος ο Βασιλειάδης , ο Γιάννης ο Παπαδόπουλος με το πάθος τους έδωσαν ψυχή από την ίδρυση ακόμα της νέας ομάδας. Αυτοί και πολλοί άλλοι ήταν η γέφυρα ανάμεσα στον ΠΟΜ και τον Απόλλωνα . Ήταν οι άνθρωποι που έβαλαν το λιθαράκι τους για να χτιστεί η νέα εποχή . Η ίδρυση του Απόλλωνα έφερε μαζί της νέες απαιτήσεις, στολές , επίσημο γήπεδο. Όμως οι Μαυρονεριώτες πιστοί στο ομαδικό πνεύμα, έδωσαν τα πάντα για να στηρίξουν την ομάδα τους . Ο Απόλλωνας δεν είναι μόνο μια ομάδα , είναι η απόδειξη ότι ένα μικρό χωριό όπως το Μαυρονέρι , μπορούσε να πετύχει σπουδαία πράγματα . Μέσα από αυτήν την ομάδα οι νέοι βρήκαν έναν τρόπο να εκφραστούν ,να διακριθούν και να προσφέρουν στην κοινότητα.
Σήμερα κάθε φορά που η μπάλα κυλάει στο γήπεδο του Μαυρονερίου , είναι σαν να ακούγεται το χειροκρότημα εκείνης της πρώτης γενιάς που έδωσε ζωή στον Απόλλωνα . Και στις φωνές των σημερινών παιδιών που φωνάζουν “γκολ” , αντηχεί ο απόηχος εκείνων που έκαναν το πρώτο βήμα το 1956 !