Αλβανικό Έπος . Οι Δικοί μας ήρωες
Το 1939 ξέσπασε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Η Ελλάδα μπήκε στον πόλεμο τον Οκτώβριο του 1940 . Τα Ιταλικά στρατεύματα εισέβαλαν από τα ελληνοαλβανικά σύνορα με σκοπό να καταλάβουν την Ήπειρο. Όμως ο Ελληνικός Στρατός αμύνθηκε με επιτυχία και αρνήθηκε ολόκληρος ο λαός με το Ελληνικό ΟΧΙ να πέσει στις επιθυμίες των ισχυρών και να χάσει την ελευθερία του .
Από όλη την Ελλάδα και από τα πιο απομακρυσμένα χωριά της έτρεξαν με ενθουσιασμό για να πολεμήσουν
Στην επιστράτευση του 1940 πήγαν και χωριανοί μας Μαυρονεριώτες . Με πατριωτικό ζήλο πήγαν ως ταπεινοί μαχητές αψηφώντας κάθε δυσκολία .
Ως ελάχιστο φόρο τιμής ας θυμηθούμε τους χωριανούς μας που πήραν μέρος στο Αλβανικό Έπος.
Ο Λάζαρος ο Παπαδόπουλος , ο Ματθαίος Παπαδόπουλος , ο Ξενίδης ο Γιάννης , ο Λάζαρος ( Λαζίκος) Φελεκίδης , ο Βλαδίμηρος ο Σπυρίδης , ο Πέτρος ο Σαββίδης ,ο Συμεών (Σόμκας) ο Θεοδωρίδης, ο Ξενίδης ο Θόδωρος που ήταν μουλαράς και κουβαλούσε ψωμιά στους στρατιώτες και ο λοχίας Αθανασιάδης Σπύρος ήταν οι νεαροί που ήρθαν μικρά παιδιά πρόσφυγες στην Ελλάδα από τις μακρινές τους Πατρίδες και δεν δίστασαν καθόλου να πάνε στο μέτωπο .
Μεγαλειώδης η προσπάθειά τους και έγραψαν σελίδες δόξας . Πολέμησαν στα κακοτράχαλα βουνά της Πίνδου και της Βορείου Ηπείρου και έγραψαν με χρυσά γράμματα το Έπος 1940-41 .
Επίσης ιδιαίτερη τιμητική θέση έχουν και αυτοί που άφησαν την ζωή τους στα βουνά και αυτοί που άφησαν την σωματική τους ακεραιότητα στα πεδία των μαχών .
Ο Λάζαρος ο Παπαδόπουλος και ο Λάζαρος ο Φελεκίδης ήταν ανάπηροι του πολέμου αυτού Γύρισαν με τραύματα στο σώμα τους. Άφησαν εκεί κάτι από το σώμα τους και από την ψυχή τους
Κάθε τραύμα ,κάθε ανάμνηση ,κάθε θύμηση του Μετώπου είναι κομμάτι της ιστορίας τους γεμάτη τιμή και δόξα .
Κάποιοι πέρασαν πολλές κακουχίες αλλά στάθηκαν τυχεροί.
Ο Σόμκας ο Θεοδωρίδης είχε αρρωστήσει στο Μέτωπο και περιέγραψε ο ίδιος την βοήθεια που είχε από τον συγχωριανό του Αθανασιάδη Σπύρο . Ο Σπύρος τον φρόντισε και τον ζέστανε με την χλαίνη του .
Η συμμετοχή τους ήταν ανεκτίμητη όχι μόνο για τις πολεμικές τους ικανότητες αλλά και για την αλληλεγγύη και το ψυχικό σθένος που επέδειξαν φροντίζοντας ο ένας τον άλλον .
Οι αναφερόμενοι Μαυρονεριώτες στρατιώτες πλην του Ματθαίου γύρισαν πίσω στις οικογένειές τους αφού έκαναν το καθήκον τους απέναντι στην Πατρίδα .
Ο Ματθαίος Παπαδόπουλος ήταν ο αδελφός του Δαμιανού ,γιος της Παρθένας (Πατίκως). Ο Δαμιανός ήταν ο μπαμπάς του Σταύρου και Μαργαρίτη Παπαδόπουλου .
Ο Ματθαίος πολέμησε στα βουνά και είναι σύμβολο ηρωισμού και υπέρτατης θυσίας, αφού έδωσε την ζωή του για την Πατρίδα του .
Η ιστορία μας είναι γραμμένη από τους ανθρώπους αυτούς που ήταν έτοιμοι να δώσουν και την ζωή τους για την Ελλάδα .
Ο ηρωισμός τους και η αυταπάρνησή τους μας συγκινεί πάντα . Γι’ αυτό τους πρέπουν για πάντα Δόξα και Τιμή .
Ελένη Τσιφτσόγλου -Παπαδοπούλου
Έτος 2024