Από Μακρινούς Τόπους στο Μαυρονέρι της Καρδιάς μας . Η Έννοια του Χωριού στο Μαυρονέρι .
Η ιστορία του Μαυρονερίου είναι ένα τραγούδι γεμάτο μνήμες , πόνο και ελπίδα . Οι Μαυρονεριώτες έφτασαν από μακριά στην Νέα Πατρίδα, πρόσφυγες από τόπους που δεν ξαναείδαν ποτέ .Οι τόποι καταγωγής τους ήταν σε μεγάλη απόσταση από τους τόπους που εγκαταστάθηκαν . Έφυγαν κυνηγημένοι και σε απόγνωση . Τσακισμένα καράβια πάνω σε βράχια ήταν οι πρόγονοί μας ,όταν ήρθαν στην Ελλάδα . Ήρθαν στον νέο τόπο τους κουβαλώντας όλα τα θυμητάρια από τις πατρογονικές εστίες τους. Όσα μπόρεσαν να κουβαλήσουν .Κουβάλησαν όχι μόνο τις λιγοστές αποσκευές τους ,αλλά κυρίως τόσο καρδιές τους γεμάτες από τις ρίζες της παράδοσης .Μέσα τους είχαν βαθιά κρυμμένα τα ήθη και τα έθιμά τους και τα έφεραν μαζί τους . Τα έθιμα του αρραβώνα, του γάμου και τα έθιμα με τα οποία θα τους συνόδευαν στην αιώνια ζωή . Διωγμένοι από το κύμα της Ιστορίας αλλά ταυτόχρονα δυνατοί .
Εγκαταστάθηκαν στον τόπο Μαυρονέρι γιατί ήθελαν λόφους , λιβάδια , άπειρα πολύχρωμα λουλούδια, ωραία φυτά , δέντρα και ρέματα . Ήθελαν βοσκοτόπια για τα ζώα τους και αφού ξεχέρσωσαν τα ακαλλιέργητα χωράφια τα έκαναν γόνιμα , ώστε να δίνουν το ψωμί της οικογένειάς τους .
Αν και προέρχονταν από διαφορετικά μέρη του Καυκάσου, της Γεωργίας, του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης κατάφεραν να ζήσουν μαζί . Δεν κατάγονταν όλοι από ένα χωριό με ίδια νοοτροπία και ήθη . Όλες αυτές οι ομάδες ανθρώπων έπρεπε να συγκατοικήσουν σε αυτόν τον χώρο, σε αυτό το χωριό. Έπρεπε να συνυπάρξουν με ομαλή συμβίωση μεταξύ τους . Ήταν άνθρωποι απλοί και ζητούσαν σε αυτόν τον τόπο το χάραγμα της μέρας και το ηλιοβασίλεμα να είναι πολύ ειρηνικό όπως ήταν και οι ίδιοι .
Σιγά – σιγά οι άγνωστοι μεταξύ τους έγιναν γνώριμοι , συγγενείς , φίλοι . Κάτω από τον ίδιο μανδύα της προσφυγιάς και κάτω από τον ίδιο ουρανό . Κάτω από τον ίδιο αυτόν ουρανό , δημιουργήθηκε ένας δεσμός κοινής μοίρας και προσδοκίας .
Έτσι όλοι μαζί ήταν σε επαφή και αγαπημένοι παρά τις μικρές δυσκολίες και διάφορές τους. Ήταν δεμένοι μεταξύ τους και με το περιβάλλον τους . Έτσι μέσα από την κοινωνική συνεύρεση πετύχαιναν την κοινωνικότητα και απέφευγαν την κοινωνική αποξένωση.
Τα καφενεία , οι βρύσες , τα πανηγύρια ήταν σημεία συνάντησης και μαθαίνονταν τα γεγονότα της μικρής κοινότητας .
Οι γάμοι , τα βαφτίσια , οι εκκλησιασμοί, οι ονομαστικές γιορτές, οι κηδείες ήταν και αυτά που τους ένωναν .
Τα νυχτέρια ανδρών και γυναικών στα σπίτια , η μάζωξη στις γειτονιές τα απογευματινά και τα παιχνίδια των παιδιών στους δρόμους έκαναν πιο συνεκτικό τον δεσμό μεταξύ τους .
Ένας αγώνας ήταν η ζωή τους χωρίς τέλος και μια προσπάθεια ακατάπαυστη για το “μαζί”.
Οι χαρές και οι λύπες τους δεν είχαν αρχή και τέλος. Η μοίρα τους ήταν να ζήσουν μαζί. Είχαν όμως τα χέρια τους ενωμένα και ζούσαν αυτό το “μαζί” με την καρδιά τους .
Από τα παγωμένα βουνά του Καρς και του Αρνταχάν, από από τον Καύκασο Ερτζιγκενήδες , Ελεκλήδες, Σουμπατανλήδες , Σουρμπασανλήδες , Χασκιοϊλήδες , Τσάλκαληδες ,Τσαμουρλήδες και για να μην αδικήσω κανέναν από το Χαλίφογλου , το Κιουλαμπέρτ , το Ζαγκ, το Ταντουρλούχ , το Κιοσελάρ, το Κετσιβάν . Το Σεπέκ ,τη Γιαλά και το Κιαρέγκ της Τσάλκας , τον Άη Γιάννη της Νίβενας , την Κολωνία και την Τραπεζούντα του Πόντου , το Μισθί της Καππαδοκίας, την Κωνσταντινούπολη , την Τυρολόη , την Ραιδεστό και την Αδριανούπολη της Ανατολικής Θράκης όλοι έφτασαν με τα τραγούδια τους και κουβάλησαν μαζί τους την ιστορία και τον πολιτισμό τους . Όλοι αυτοί οι άνθρωποι κατάφεραν να δημιουργήσουν στο Μαυρονέρι μια κοινότητα ενωμένη . Μαζί φύτεψαν , έκτισαν και καλλιέργησαν όχι μόνο την γη αλλά και το μέλλον τους.
Σε αυτό το χωριό, το Μαυρονέρι που έγινε η κοινή τους Πατρίδα , οι Μαυρονεριώτες έζησαν μαζί το καλοκαίρι , την γλυκιά μελαγχολία του φθινόπωρου, την παγωνιά του χειμώνα και την μαγεία της Άνοιξης !