Κάποιοι πρόγονοί μας στο Μαυρονέρι Κιλκίς έφυγαν από τον Πόντο μετά τους Ρωσοτουρκικούς πολέμους και εγκαταστάθηκαν σε χωριά του Καρς ,του Ερζερούμ ,του Αρταχάν και σε περιοχές της Τσάλκας στην Γεωργία .
Έφυγαν από την περιοχή Αργυρούπολη του Πόντου και εγκαταστάθηκαν εκεί και όλοι αναφέρουν στις διηγήσεις τους την Γκιουμούσχανε , την πόλη του ασημιού .
Η Αργυρούπολη , η Γκιουμούσχανε, πήρε το όνομα της από μετάφραση του τουρκικού γκιουμούς =άργυρος , ασήμι και την περσική λέξη χανέ =σπίτι ,τόπος . Οι Πόντιοι την ονόμαζαν και Καν από το όνομα του Κάνι ( Χαρσιώτη ) ποταμού της και την ονόμαζαν και Μυστικό ουρανό .
Η Αργυρούπολη είναι μικρή πόλη 65 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Τραπεζούντας .
Βρίσκεται σε υψόμετρο 1227 μέτρων και ήταν πνευματικό και εμπορικό κέντρο των Ελλήνων του Πόντου . Ήταν έδρα Υποδιοικητή και υπαγόταν στην Νομαρχία Τραπεζούντας και στην Επαρχία Χαλδείας και είχε πολλά χωριά .
Από αυτήν την μικρή πόλη και τα χωριά της μετοίκησαν οι πρόγονοί μας Μαυρονεριώτες και πήγαν στα χωριά του Καρς και της Τσάλκας . Οι Πόντιοι κάτοικοι της Αργυρούπολης είχαν ανεπτυγμένο το θρησκευτικό τους συναίσθημα και αυτό διαφαίνεται από τις πολλές εκκλησίες και τα παρεκκλήσια που υπήρχαν στην περιοχή. Υπήρχε ο ναός του Αγίου Γεωργίου, Θεόδωρου , της Παναγίας , των Κωνσταντίνου και Ελένης, του Αγίου Παντελεήμονα, του Τιμίου Σταυρού, του Χριστόφορου του Μεγαλομάρτυρα και άλλα .Είχε Ελληνικό σχολείο και οικοτροφεία . Την μεγάλη ακμή της η Αργυρούπολη την γνώρισε με την εκμετάλλευση των μεταλλείων της . Τότε ο πληθυσμός της ξεπερνούσε τις πέντε χιλιάδες .
Στην λειτουργία των μεταλλείων οφειλόταν η οικονομική ευμάρεια και η εμπορική κίνηση . Οι Τούρκοι παρεχώρησαν την εκμετάλλευση των μεταλλείων στους Έλληνες γιατί αυτοί διέθεταν την τεχνογνωσία για τον εντοπισμό των μεταλλευμάτων . Τους έδωσαν προνόμια και δεν πείραξαν τους ανθρώπους ,που δούλεψαν κάτω από πρωτόγονες συνθήκες και είχαν τα μεταλλεία και τους Έλληνες, υπό την προστασία του Σουλτάνου . Μετά όμως από την εξάντληση των αργυροφόρων μεταλλευμάτων άρχισε η παρακμή. Τα μεταλλεία σώπασαν ,τα εργαλεία σκουριάσανε και οι άνθρωποι άρχισαν να φεύγουν .
Οι Έλληνες τον 17ο και 18 ο αιώνα διασκορπίστηκαν σε διάφορες περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας . Έτσι πήγαν σε χωριά της Τσάλκας, το Κιαρέγκ και το Τσαπίκ και στα χωριά του Καρς και του Ερζερούμ (Θεοδοσιούπολης), που ήταν το Χαλίφογλου , Άνω Χάσκιοϊ , Σουπατάν, Σουμπασάν , Ερζιγκιάν , Χελέγη , Τσαμούρ, Κετσιβάν , το Ζιάκ ,το Ταντουρλούχ , το Βενζιν Κιοϊ , το Κιουλαμπέρτ και έμειναν για σαράντα χρόνια . Μόλις έφτιαξαν τις ιδανικές συνθήκες για να ζουν ήσυχα και δημιούργησαν κοιτίδες πολιτισμού το Καρς δυστυχώς περιήλθε στην Τουρκική επικράτεια και αναγκάστηκαν να το εγκαταλείψουν και να έρθουν στην Ελλάδα.
Οι εναπομείναντες κάτοικοι της Αργυρούπολης του Πόντου αποχώρησαν, αφού ακολούθησαν αυτά που όριζε η Συνθήκη της Λωζάνης για την Ανταλλαγή των Πληθυσμών το 1924.Ήρθαν στην Αθήνα και δημιούργησαν την Αργυρούπολη , την πόλη του ασημιού.
Άφησαν πίσω τους εκκλησίες , σχολεία, χωριά και μια άσβεστη φλόγα στην μνήμη τους .Έτσι ο Μυστικός ουρανός των Ελλήνων έμεινε έρημος και σε παρακμή . Στην Αργυρούπολη της Αθήνας , στις γειτονιές του Κιλκίς , στο Μαυρονέρι, κουβαλούσαν πάντα τον “Μυστικό Ουρανό ” μέσα τους .Οι ψυχές εκείνων των ανθρώπων που περιέγραφαν την Αργυρούπολη , την Γκιουμούσχανε ταξιδεύουν μαζί μας. Ψιθυρίζουν τραγούδια από τον Πόντο , ιστορίες για το ασήμι που έδωσε ζωή και στο τέλος τους ανάγκασε να αποχαιρετήσουν τον τόπο τους . Έτσι “ο Μυστικός Ουρανός ” δεν έφυγε ποτέ . Παρέμεινε στο βλέμμα και στις καρδιές των απογόνων !
Από την Αργυρούπολη στο Καρς και το Μαυρονέρι.Ο Μυστικός Ουρανός της Αργυρούπολης του Πόντου
Κάποιοι πρόγονοί μας στο Μαυρονέρι Κιλκίς έφυγαν από τον Πόντο μετά τους Ρωσοτουρκικούς πολέμους και εγκαταστάθηκαν σε χωριά του Καρς ,του Ερζερούμ ,του Αρταχάν και σε περιοχές της Τσάλκας στην Γεωργία .
Έφυγαν από την περιοχή Αργυρούπολη του Πόντου και εγκαταστάθηκαν εκεί και όλοι αναφέρουν στις διηγήσεις τους την Γκιουμούσχανε , την πόλη του ασημιού .
Η Αργυρούπολη , η Γκιουμούσχανε, πήρε το όνομα της από μετάφραση του τουρκικού γκιουμούς =άργυρος , ασήμι και την περσική λέξη χανέ =σπίτι ,τόπος . Οι Πόντιοι την ονόμαζαν και Καν από το όνομα του Κάνι ( Χαρσιώτη ) ποταμού της και την ονόμαζαν και Μυστικό ουρανό .
Η Αργυρούπολη είναι μικρή πόλη 65 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Τραπεζούντας .
Βρίσκεται σε υψόμετρο 1227 μέτρων και ήταν πνευματικό και εμπορικό κέντρο των Ελλήνων του Πόντου . Ήταν έδρα Υποδιοικητή και υπαγόταν στην Νομαρχία Τραπεζούντας και στην Επαρχία Χαλδείας και είχε πολλά χωριά .
Από αυτήν την μικρή πόλη και τα χωριά της μετοίκησαν οι πρόγονοί μας Μαυρονεριώτες και πήγαν στα χωριά του Καρς και της Τσάλκας . Οι Πόντιοι κάτοικοι της Αργυρούπολης είχαν ανεπτυγμένο το θρησκευτικό τους συναίσθημα και αυτό διαφαίνεται από τις πολλές εκκλησίες και τα παρεκκλήσια που υπήρχαν στην περιοχή. Υπήρχε ο ναός του Αγίου Γεωργίου, Θεόδωρου , της Παναγίας , των Κωνσταντίνου και Ελένης, του Αγίου Παντελεήμονα, του Τιμίου Σταυρού, του Χριστόφορου του Μεγαλομάρτυρα και άλλα .Είχε Ελληνικό σχολείο και οικοτροφεία . Την μεγάλη ακμή της η Αργυρούπολη την γνώρισε με την εκμετάλλευση των μεταλλείων της . Τότε ο πληθυσμός της ξεπερνούσε τις πέντε χιλιάδες .
Στην λειτουργία των μεταλλείων οφειλόταν η οικονομική ευμάρεια και η εμπορική κίνηση . Οι Τούρκοι παρεχώρησαν την εκμετάλλευση των μεταλλείων στους Έλληνες γιατί αυτοί διέθεταν την τεχνογνωσία για τον εντοπισμό των μεταλλευμάτων . Τους έδωσαν προνόμια και δεν πείραξαν τους ανθρώπους ,που δούλεψαν κάτω από πρωτόγονες συνθήκες και είχαν τα μεταλλεία και τους Έλληνες, υπό την προστασία του Σουλτάνου . Μετά όμως από την εξάντληση των αργυροφόρων μεταλλευμάτων άρχισε η παρακμή. Τα μεταλλεία σώπασαν ,τα εργαλεία σκουριάσανε και οι άνθρωποι άρχισαν να φεύγουν .
Οι Έλληνες τον 17ο και 18 ο αιώνα διασκορπίστηκαν σε διάφορες περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας . Έτσι πήγαν σε χωριά της Τσάλκας, το Κιαρέγκ και το Τσαπίκ και στα χωριά του Καρς και του Ερζερούμ (Θεοδοσιούπολης), που ήταν το Χαλίφογλου , Άνω Χάσκιοϊ , Σουπατάν, Σουμπασάν , Ερζιγκιάν , Χελέγη , Τσαμούρ, Κετσιβάν , το Ζιάκ ,το Ταντουρλούχ , το Βενζιν Κιοϊ , το Κιουλαμπέρτ και έμειναν για σαράντα χρόνια . Μόλις έφτιαξαν τις ιδανικές συνθήκες για να ζουν ήσυχα και δημιούργησαν κοιτίδες πολιτισμού το Καρς δυστυχώς περιήλθε στην Τουρκική επικράτεια και αναγκάστηκαν να το εγκαταλείψουν και να έρθουν στην Ελλάδα.
Οι εναπομείναντες κάτοικοι της Αργυρούπολης του Πόντου αποχώρησαν, αφού ακολούθησαν αυτά που όριζε η Συνθήκη της Λωζάνης για την Ανταλλαγή των Πληθυσμών το 1924.Ήρθαν στην Αθήνα και δημιούργησαν την Αργυρούπολη , την πόλη του ασημιού.
Άφησαν πίσω τους εκκλησίες , σχολεία, χωριά και μια άσβεστη φλόγα στην μνήμη τους .Έτσι ο Μυστικός ουρανός των Ελλήνων έμεινε έρημος και σε παρακμή . Στην Αργυρούπολη της Αθήνας , στις γειτονιές του Κιλκίς , στο Μαυρονέρι, κουβαλούσαν πάντα τον “Μυστικό Ουρανό ” μέσα τους .Οι ψυχές εκείνων των ανθρώπων που περιέγραφαν την Αργυρούπολη , την Γκιουμούσχανε ταξιδεύουν μαζί μας. Ψιθυρίζουν τραγούδια από τον Πόντο , ιστορίες για το ασήμι που έδωσε ζωή και στο τέλος τους ανάγκασε να αποχαιρετήσουν τον τόπο τους . Έτσι “ο Μυστικός Ουρανός ” δεν έφυγε ποτέ . Παρέμεινε στο βλέμμα και στις καρδιές των απογόνων !