Η Καμπάνα του Αγίου Χαραλάμπους
Η καμπάνα , μια θολωτή μεταλλική κατασκευή από μπρούντζο ,που με κάθε χτύπο της σκόρπιζε ήχο και ξυπνούσε μνήμη . Μετά την αποπεράτωση της εκκλησίας του Αγίου Χαραλάμπους στο χωριό μας Μαυρονέρι οι επίτροποι παρήγγειλαν και την καμπάνα του , που έγινε με δωρεές των χωριανών.
Η καμπάνα ήταν μιά μεγάλη μεταλλική θολωτή κατασκευή από μπρούντζο που όταν χτυπούσαν το γλωσσίδι της έβγαζε τον χαρακτηριστικό ήχο. Νταν , νταν , νταν .Αυτή η καμπάνα τοποθετημένη ψηλά στο κωδωνοστάσιο ακουγόταν παντού σε όλο το χωριό .
Ψηλότερα από τις στέγες των σπιτιών του χωριού επιβλητικά δεσπόζουν ο τρούλος και το καμπαναριό της εκκλησίας . Η βαθιά πίστη και ο “φόβος Θεού” πάντα συντρόφευαν τον λαό του Μαυρονερίου και έχουν ζυμωθεί με την χριστιανική , εθνική και κοινωνική τους παράδοση .Χωριό χωρίς εκκλησία δεν στέριωσε ποτέ και εκκλησία χωρίς καμπάνα δεν λειτούργησε ποτέ.
Αυτή η καμπάνα ειδοποίησε τους χωριανούς όταν βρισκόταν σε κίνδυνο το χωριό μας ή σε γάμους , σε κηδείες , στις Ιερές ακολουθίες .
Αυτή η καμπάνα χτύπησε χαρούμενα και πένθιμα. Με το χτύπημα της καμπάνας ειδοποιήθηκαν οι χωριανοί για τον θάνατο κάποιου χωριανού χριστιανού . Έτσι ο ρόλος της δεν ήταν διακοσμητικός αλλά λειτουργικός . Το χτύπημα της καμπάνας σκοπό έχει να καλέσει τους χριστιανούς να παρακολουθήσουν την ακολουθία του Όρθρου όταν είναι Κυριακή ή εορτή Αγίου και άλλη μία το απόγευμα για την Ακολουθία του Εσπερινού .
Οι γιαγιάδες μας έλεγαν για την Κυριακή ότι χτύπησε η πρώτη καμπάνα. Μετά η δεύτερη και η τρίτη καμπάνα. Και γνώριζαν το σημείο της Θείας Λειτουργίας και μας ξυπνούσαν για να πάμε να εκκλησιαστούμε .
Στην ακολουθία της Αποκαθήλωσης την Μεγάλη Παρασκευή , της Μεγάλης Εβδομάδας χτυπάει πένθιμα και συμμετέχει στο Θείο Δράμα . Εκεί χτυπάει μαζί με τους χτύπους της καρδιάς μας και την λύπη μας για τον Εσταυρωμένο .Στην Ανάσταση η καμπάνα χτυπάει χαρμόσυνα για να μεταδώσει το μήνυμα της Ανάστασης του Χριστού. Το “Χριστός Ανέστη” .
Αυτή η καμπάνα χτύπησε δυνατά για να ειδοποιήσει τους χωριανούς να τρέξουν για βοήθεια όταν πήραν φωτιά τα γεμάτα ευλογημένο καρπό χωράφια του χωριού μας και να προστατεύσουν το βιός τους.
Αυτή η καμπάνα χτύπησε για να ενημερώσει τον κόσμο για την Επιστράτευση του 1974 , όταν η χώρα μας βρισκόταν σε κίνδυνο . Στην εκκωφαντική σιωπή του καλοκαιριού, η καμπάνα σήμανε την έναρξη μιας κρίσιμης περιόδου. Οι κωδωνοκρουσίες είναι στοιχείο του θρησκευτικού πολιτιστικού μας περιβάλλοντος. Τα παλιά χρόνια η καμπάνα της εκκλησίας έπαιζε και τον ρόλο του ρολογιού καθώς ακούγοντάς την οι χωριανοί υπολόγιζαν την ώρα της ημέρας .
Τα νεότερα χρόνια η παλιά καμπάνα του Αγίου Χαραλάμπους αντικαταστάθηκε από μιά καινούργια που δεν χρειάζονταν να χτυπιέται το γλωσσίδι της με σκοινί . Αντικαταστάθηκε με την καινούργια καμπάνα , που έκανε δωρεά στην εκκλησία του Αγίου Χαραλάμπους του αγαπημένου του χωριού, ο αξέχαστος συγχωριανός μας ,ο Γιάννης ο Παπαδόπουλος , ο Μονόγιαννες , του Θανάση ο γιός .
Ο Γιάννης ο Πόντιος από τον Άη Γιάννη της Νίβαινας του Πόντου, ο Μαυρονεριώτης που αγαπούσε το χωριό του Μαυρονέρι και το απέδειξε με πολλούς τρόπους αγόρασε και έκανε δωρεά την καμπάνα του χωριού μας και όχι μόνο .
Η καμπάνα χτύπησε δοκιμαστικά ένα απογευματινό και ενημέρωσε τους χωριανούς για τον καινούργιο ήχο . Δυστυχώς, πόση ατυχία .Η καμπάνα χτύπησε σε λίγες μέρες για να αναγγείλει τον θάνατο του ευεργέτη της . Τον θάνατο του Γιάννη Παπαδόπουλου .
Του Γιάννη που έφυγε από την ζωή σε τροχαίο σε νέα ηλικία .Ο ήχος της καμπάνας ήταν βαθύς , βαρύς και θρηνούσε όλο το χωριό.
Ο Γιάννης Παπαδόπουλος δεν έμεινε στην μνήμη των χωριανών του μόνο για την καμπάνα . Έγινε σύμβολο της προσφοράς και της ενότητας στο Μαυρονέρι. Ο Γιάννης κατάφερε να ακουστεί το χωριό μας Μαυρονέρι και έξω από τα μικρά όριά του .Σε κράτη του εξωτερικού όπως η Γερμανία ως Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων όλης της Ευρώπης. Κατάφερε με τις δράσεις του να ενώνει τους Πόντιους μετανάστες και βοηθούσε να διατηρηθεί ζωντανή η ιστορική μνήμη και η ποντιακή παράδοση στις νεότερες γενιές . Τα έργα του ζουν στις καρδιές όλων όσοι τον γνώρισαν .
Έτσι ήθελε να διατηρήσει την ιδιότητα του Ευρωπαίου πολίτη στους Πόντιους μετανάστες και να έχουν ρίζα και ταυτότητα με ευθύνη συνοχής και συνέχειας . Στους χωριανούς του δεν αρνήθηκε ποτέ την βοήθειά του ηθική και υλική και όλοι τον θυμούνται .Δυστυχώς σε αυτήν την μάνα που γέννησε αυτόν τον άξιο Μαυρονεριώτη δόθηκε μεγάλη πίκρα και ήπιε το φαρμάκι του χαμού του μικρού της γιού .
Ο Γιάννης έφυγε για τα ουράνια νεφελώματα , μα το έργο του έμεινε ζωντανό. Τα έργα του έμειναν και υπάρχουν για να θυμίζουν εμάς πως η ζωή είναι πρόσκαιρη και πως πρέπει να φροντίζουμε για την υστεροφημία μας .
Ο Γιάννης έφυγε αλλά η καμπάνα έμεινε για να θυμίζει με τον ήχο της τον Θεό και να μάς προσκαλεί για προσευχή . Ένα κομμάτι της ψυχής του έμεινε δεμένο με την καμπάνα του Αγίου Χαραλάμπους.
Μετά τον πρώτο πένθιμο ήχο για τον χαμό του ευεργέτη της η καμπάνα χτύπησε αργότερα πολλές φορές με ήχο δοξαστικό , πανηγυρικό , χαρούμενο ή πένθιμο . Χτύπησε τις Κυριακές και τις γιορτές του Μαυρονερίου.
Αυτή η ιερή παράδοση είναι ευλογία για την κοινωνία μας και μάς δίνει θρησκευτική αίσθηση . Μας κάνει να νιώθουμε ψυχική ανάταση . Όταν ήμασταν μικρά παιδιά και χτυπούσε η καμπάνα σταματούσαμε και κάναμε τον σταυρό μας . Έτσι έκαναν όλοι οι παλιοί και μας έμαθαν να το κάνουμε κι εμείς.
Αυτός ο κτύπος της καμπάνας ρύθμιζε πολύ περισσότερο στο παρελθόν αλλά και σήμερα την ζωή των κατοίκων του χωριού μας .
Κάθε κτύπος της καμπάνας του Αγίου Χαραλάμπους είναι μια υπενθύμιση πως η ζωή μας είναι περαστική , αλλά τα έργα του ανθρώπου μπορούν να αντηχούν για πάντα . Οι κωδωνοκρουσίες της μας καλούν να ενωθούμε με πίστη , να θυμηθούμε τις ρίζες μας και να μην λησμονούμε εκείνους που πρόσφεραν με ανιδιοτέλεια.