Η Κληρονομιά του Αλβανικού Μετώπου
Στα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας, όπου ο πόλεμος πάγωσε τις ψυχές και τα σώματα, έπεσε ο Ματθαίος Παπαδόπουλος. Ήταν ο μοναδικός Μαυρονεριώτης που χάθηκε στο Αλβανικό μέτωπο. Στο χωριό, κάθε γωνιά, κάθε δρόμος, μιλούσε για την απουσία του. Για τον νέο που έφυγε για να υπερασπιστεί την πατρίδα και δεν γύρισε ποτέ.
Η μητέρα του, η Πελαγία γνωστή ως Πατίκω, τον περίμενε πάντα και η καρδιά της ήταν βαριά. Κάθε μέρα, κάθε ώρα, η σκέψη της ταξίδευε στα χιόνια και στα βουνά , όπου είχε χαθεί. Έκλεισε τα μάτια της κρατώντας τη μνήμη του, με τον πόνο της να γίνεται σιωπηλή προσευχή και σφίξιμο στα χέρια των συγχωριανών. Η Πατίκω είχε χάσει και τον άλλο γιό της, τον Ιλαρίωνα, τα χρόνια του Εμφυλίου Διχασμού και Σπαραγμού . Επίσης μπροστά της δολοφόνησαν την νύφη της, την Κυριακή και λίγες μέρες αργότερα έχασε την ζωή της η εγγονή της ,η Μαργαρίτα , στην ανατίναξη του κάρου στο Μαυρονέρι στα χρόνια του Εμφυλίου. Η Πατίκω στάθηκε μπροστά σε όλες τις απώλειες των δικών της με αξιοπρέπεια .
Στο Μαυρονέρι η μνήμη δεν χάθηκε. Ο ανεψιός του Ματθαίου , ο Μαργαρίτης, όταν απέκτησε γιο, φρόντισε να κρατήσει ζωντανό το όνομα του ήρωα. Έδωσε στον γιο του ,το όνομα Ματθαίος, κι έτσι η θυσία του πεσόντα αναπνέει ξανά μέσα από το παιδί.
Την ημέρα της βάφτισης η εκκλησία ήταν γεμάτη φως και σιωπηλή συγκίνηση. Όταν ο παπάς φώναξε «Ματθαίος!», δεν ακούστηκε μόνο το όνομα ενός μωρού, αλλά ακούστηκε η φωνή του ήρωα που χάθηκε στα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας.
Η καρδιά του Μαργαρίτη, του πατέρα, χτυπούσε δυνατά. Ήταν σαν να κρατούσε ξανά στα χέρια του τον θείο του, τον παππού, τον ήρωα. Κι εκείνη τη στιγμή, μέσα στην κολυμπήθρα και το άγιο νερό, ο Ματθαίος ξαναγεννήθηκε. Το όνομά του έγινε γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν.
Όλοι γύρω ένιωσαν τη συγκίνηση, τα μάτια βουρκωμένα, γιατί ήταν μεγάλη τιμή και μεγάλη χαρά να φέρει το παιδί το όνομα ενός ήρωα. Και από εκείνη τη μέρα, ο μικρός Ματθαίος κουβαλά την ιστορία και την τιμή του θείου του, ζωντανή μέσα στη ζωή του.
Ο Ματθαίος δεν έφυγε, αλλά ζει σαν φλόγα που συνεχίζει να καίει, σαν υπόσχεση ότι η γενναιότητα δεν θα σβήσει ποτέ. Ο Ματθαίος Παπαδόπουλος του Αλβανικού Μετώπου δεν έχει τελειώσει. Ζει, ακουμπάει στις καρδιές και τα ονόματα των επόμενων γενεών, αθάνατος και πάντα παρών στο Μαυρονέρι.