Οι κουμπίνες στο Μαυρονέρι
Αλεύρι, νερό και προζύμι. Μοιάζουν λίγα κι όμως κρύβουν μέσα τους τον ατέλειωτο κόπο των ανθρώπων . Αυτό είναι το ψωμί μας . Κάθε ψίχουλο ψωμιού έχει ποτίσει με ιδρώτα στη γη . Κι αν σήμερα το ψωμί έρχεται αθόρυβα στο τραπέζι μας , κάποτε το ταξίδι του ξεκινούσε με μόχθο και προσευχή . Έτσι για να φτάσουμε στο αλεύρι, πόσος κόπος υπάρχει . Η δύσκολη εργασία του γεωργού από πάντα .
Οι πρώτοι άνθρωποι που έφτασαν πρόσφυγες στο Μαυρονέρι δεν είχαν τίποτα . Μονάχα τα χέρια τους και την ψυχή τους . Με αυτά ύψωσαν σπιτικά και έφτιαξαν μόνοι τους τα πάντα . Κάποια σπίτια έδωσε ο Εποικισμός και έφτιαξαν και οι ίδιοι . Γνώριζαν την τέχνη να φτιάχνεις πλιθιά και με αυτά στέγασαν τα όνειρά τους .
Δάμασαν την γη καθώς γνώριζαν να κάνουν γεωργία από τις Πατρίδες τους. Γνώριζαν να σπέρνουν τα χωράφια και να παίρνουν την σοδειά του . Και ερχόταν ο καιρός του Θερισμού . Ο Ιούλιος ήταν ο μήνας που έκανε τις πολύ ζεστές μέρες και ο μήνας που θα έπαιρναν το σιτάρι τους . Με πόσες αγωνίες έως τώρα περιμένοντας τις βροχές του Απρίλη και φοβούμενοι τα χαλάζια του Ιούνη .
Ήταν η ώρα που ο γεωργός θα δρέψει τους καρπούς κόπους τόσων κόπων και θα εξασφαλίσει το ψωμί του και της οικογένειάς του . Γι’ αυτό ο Ιούλιος ήταν ο Χορτοθέρς ή ο Αλωνάρης κατ’ άλλους .
Θέριζαν με το δρεπάνι , λίχνιζαν με το άλογο και έβγαινε το σιτάρι . Όχι όσο εύκολα γράφτηκε Πολύ δύσκολα. Ιδρώτας , σκόνη , κόπος , μόχθος , κούραση .
Αργότερα προχώρησε η γεωργική τεχνολογία και ήρθε η Πατόζα .Το άχυρο κολλούσε πάνω τους και χρειάζονταν πολλά άτομα, για να την δουλέψουν .
Μετά προχώρησαν περισσότερο . Η τεχνολογία προχωρούσε . Οι άνθρωποι έφτιαξαν μηχανές για να δουλεύουν. Εκτοπίστηκε η Πατόζα και ήρθε η θεριζοαλωνιστική μηχανή, η Κουμπίνα . Κυρία σε όλα της . Έκαμνε τον θερισμό και το αλώνισμα μαζί . Πόση ευλογία ! Πόση ξεκούραση .Ο θερισμός γίνεται μια σχετικά εύκολη υπόθεση αφού όλο το έργο επιτελείται από την Κουμπίνα . Είναι η απόλυτη λύση στον θερισμό αυτή η έξυπνη μηχανή της γεωργικής τεχνολογίας.
Οι κουμπινιέρηδες του Μαυρονερίου ήταν οι αφέντες του κάμπου .
Τα αδέλφια Θεόδωρος , Ιορδάνης και Λάζος Ιωαννίδης , ο Αβραμίδης ο Γιώργος μαζί με τον Αναστασιάδη Μύρωνα , τα αδέλφια Κεσίδης Θεόφιλος και Ηλίας , ο Κεσίδης Ανέστης με τον γαμπρό του Παπαδόπουλο Σάββα , ο Θεοδωρίδης ο Βενιαμίν , ο Ξενίδης ο Παυλίκας , ο Χασεκίδης ο Ανέστης , ο Χρυσοστομίδης ο Γιώργος με τον Παπαδόπουλο τον Κώστα , ο Χρυσοστομίδης ο Νικόλας . Ονόματα που ακούγονται με θαυμασμό. Όταν η κουμπίνα τους έμπαινε στα χωράφια ,όλοι έτρεχαν να δουν .
Θυμόμαστε από παλιά και έχουμε και σημερινές εικόνες τις κουμπίνες να αλωνίζουν τα χωράφια ακόμα και νύχτα και να φαίνονται από το χωριό τα φώτα τους πέρα στον κάμπο .
Με γρήγορο ρυθμό η κουμπίνα μπαίνει στο χωράφι , θερίζει , μαζεύει τον καρπό και στην συνέχεια τον αλωνίζει δηλαδή τον ξεχωρίζει από το άχυρο . Τέλος μέσα από έναν σωλήνα ο καρπός πέφτει στα σιλό , τις ειδικές αυτοκινούμενες αποθήκες.
Μπήκαν οι κουμπίνες στα χωράφια και σίτισαν τόσο εύκολα τον κόσμο. Ξεκούρασαν τους γεωργούς και λιγόστεψαν την στενοχώρια του και τα βάσανά του . Στην σημερινή εποχή βελτιώθηκαν οι Κουμπίνες και κυκλοφόρησαν με τα δεδομένα της σημερινής εποχής . Εν έτει 2024 έχουν τα πιο σύγχρονα μηχανήματα με μόνιτορ και με λογισμικό χαρτογράφησης παραγωγής . Και το σιτάρι δεν είναι απλά σιτάρι . Είναι δεδομένα .
“Κάτι κερδίζουμε και κάτι χάνουμε ” σκέφτονταν οι παλιοί . Πήραν την ξεκούραση ,αλλά έχασαν την αλληλεγγύη . Τότε που ο θερισμός δεν ήταν μόνο δουλειά , αλλά και πανηγύρι. Οι συγχωριανοί δούλευαν όλοι μαζί , έτρωγαν μαζί , γελούσαν μαζί . Τώρα ο καθένας μόνος του με την κουμπίνα και τα παιδιά τους ξέρουν το ψωμί ,αλλά δεν ξέρουν το σιτάρι.
Η τεχνολογία προχωράει , η ζωή προχωράει αλλά τα αλώνια έχουν ερημώσει και οι μύλοι σιώπησαν . Και χάθηκε η συλλογικότητα και η αλληλοβοήθεια .
Τώρα το θέρος , τρύγος, πόλεμος μοιάζει σαν παραμύθι .
Αν έμεινε κάτι από όλα αυτά , είναι οι παλιές φωτογραφίες που απαθανατίστηκαν οι νέοι του Μαυρονερίου μπροστά σε αυτό το αγροτικό όχημα , που τους έκανε την ζωή τους πιο εύκολη .
Ο ήλιος , η λάβρα του καλοκαιριού, η σκόνη και η κούραση ήταν συνηθισμένα γι’ αυτούς . Ήταν πραγματικά παλικάρια .Άντεξαν σε όλα .
Η μετέπειτα πορεία στην ζωή τους ήταν το πιο δύσκολο .
Μακρινές αναμνήσεις για κάποιους από μας….που όσο πάει και ξεθωριάζουν .
” Να σας πω πώς γίνεται
και στον κόσμο δίνεται
απ’ τον σπόρο το σταράκι
το γλυκό ,γλυκό ψωμάκι ! ”