Ο Αιώνιος Νεανίας του Μαυρονερίου.
Ανάμεσα στα σοκάκια και το καφενείο του Κάτω Μαχαλά του Μαυρονερίου υπάρχει μια μορφή που φωτίζει κάθε στιγμή με το χαμόγελό της .
Είναι ο Μανώλης Γεωργιάδης ,ένας άνθρωπος που ενώνει το παρελθόν με το παρόν , ο κρίκος ανάμεσα στις γενιές , η ζωντανή μνήμη του Μαυρονερίου.
Ο Μανώλης γεννήθηκε το 1929 στην Βέροια Ημαθίας ,καρπός μιας ιστορίας γεμάτης αγώνες και ελπίδες. Ο πατέρας του, Ιωάννης , ήρθε πρόσφυγας από την Χελέγη της Θεοδοσιούπολης του Καυκάσου, φέρνοντας μαζί του το όνομα και την κληρονομιά του, Αμπαρτζίδης , που αργότερα άλλαξε σε Γεωργιάδης . Η μητέρα του η Αγαθή , το γένος Σπυρίδη , ερχόμενη και η ίδια πρόσφυγας από το Χάσκιοϊ του Βαγντάτ του Κάρς του Καυκάσου, κουβαλούσε τη δύναμη και την πίστη που την στήριξαν στις δυσκολίες της ζωής .
Η Αγαθή μετά από δέκα τραγικές απώλειες παιδιών ,αποφάσισε να τάξει το ενδέκατο παιδί της στον Άγιο Αντώνιο της Βέροιας . Η Αγαθή έκανε τάμα για την υγεία του παιδιού της και αυτό δείχνει την βαθιά πίστη και την σύνδεση με την θρησκεία της προσφυγικής οικογένειας του Μανώλη .
Στην Βέροια είχε συγγενείς στο χωριό Τριπόταμος , Λοζίτς λεγόμενο και πήγε όσο ήταν έγκυος ακόμη . Όταν γεννήθηκε ο Εμμανουήλ , τον πήγε στην εκκλησία , τον άφησε στο Ιερό και εκεί μια καλόγρια του έδωσε το όνομα του Χριστού , “Εμμανουήλ “. Αυτό το όνομα , γεμάτο δύναμη και ελπίδα , έμελλε να τον συνοδεύει σε όλη του την ζωή. Η Αγαθή μετά γέννησε άλλα δύο παιδιά , τον Γιώργο και τον Ιορδάνη , λεγόμενο Νάκο.
Μεγαλωμένος στο Μαυρονέρι, ο Μανώλης έγινε ένας άνθρωπος που πάντα προσέφερε χαρά και αγάπη. Τον έχουμε θαυμάσει σε ασπρόμαυρη φωτογραφία του 1951, όταν κατετάγη στον Στρατό μαζί με τους δύο συγχωριανούς του συστρατιώτες , τον Άβελ Παπαδόπουλο και τον Νικόλα Χρυσοστομίδη .
Ο Εμμανουήλ , ο Μανώλης είναι επί παντός καιρού και εποχής και πάντα με το χαμόγελο στα χείλη. Μάλλον ο Θεός του χαρίζει χρόνια γιατί χαμογελάει και είναι πάντα έξω καρδιά.
‘Ηδη διανύει την δέκατη δεκαετία της ζωής του και είναι με τους μεγάλους μεγάλος και με τους μικρούς μικρός.
Σε πολλές φωτογραφίες που αναζήτησα στο χωριό πάντα παρουσιάζεται μπροστά μας .
Του άρεσε ο φακός όπως φαίνεται και φλέρταρε συχνά με την φωτογένεια . Γι’ αυτό απαθανατίστηκε σε πολλές φωτογραφίες συγχωριανών μας σε γάμους , γλέντια και έκλεψε την παράσταση. Και την στιγμή . Αυτές οι φωτογραφίες δεν είναι μόνο τεκμήρια της ιστορίας του ,αλλά και ένας τρόπος να τιμηθεί η αφοσίωσή του στα δρώμενα του χωριού .
Ο Μανώλης αποτελεί αγαπητό πρόσωπο στο χωριό μας και είναι ο κρίκος ανάμεσα στους παλιούς και στους νέους ,γιατί πατάει και εκεί και εδώ. Με την καλή μνήμη του βοηθάει στην μεταφορά της γνώσης από τις προηγούμενες γενιές στις νεότερες. Θυμάται και ανακαλεί συχνά τις παλιές ιστορίες που άκουγε από τους παππούδες και τις γιαγιάδες του ,οι οποίες συνόδευαν τις καθημερινές δουλειές του χωριού. Μας δίνει πληροφορίες για τα αγροτικά επαγγέλματα μέχρι τις γιορτές που συνδύαζαν το θρησκευτικό συναίσθημα με την κοινή χαρά .
Ο Μανώλης , με την μακρά του εμπειρία, έχει ζήσει όλες τις σημαντικές φάσεις της κοινωνικής και αγροτικής ζωής το χωριού . Όπως λέει ο ίδιος , μπορεί να θυμηθεί το Μαυρονέρι στα χρόνια της προσφυγιάς, όταν οι κάτοικοι αγωνίζονταν να στήσουν την ζωή τους .Μας περιέγραψε τα παλιά έθιμα του χωριού, όπως τα πανηγύρια και τις γιορτές που γίνονταν τότε . Έτσι μας ταξιδεύει πολύ συχνά πίσω στον χρόνο και μας δίνει πολύτιμες πληροφορίες για την ζωή του Μαυρονερίου , πριν από πολλά χρόνια . Αυτές οι αναμνήσεις μας δίνουν μια εικόνα της σκληρής αλλά όμορφης καθημερινότητας των προσφύγων Μαυρονεριωτών, που έβαλαν το δικό τους λιθαράκι στην ανάπτυξη του χωριού .
Στην εποχή της γερασμένης νεολαίας μας ο φίλος μας Μανώλης ήταν και παραμένει ο ” νεανίας” που ποτέ δεν το βάζει κάτω.
Εύχομαι Μανώλη, φίλε μας, συμπορευτή μας , συγχωριανέ μας, χρόνια πολλά και να ξημερώσουν πολλές χρονιές για σένα . Μανώλη ,συνέχισε να μας δίνεις δύναμη , σοφία και ελπίδα , όπως κάνεις πάντα !
Ελένη Τσιφτσόγλου -Παπαδοπούλου
Έτος 2023