Ο Ζεϊμπέκης του Μαυρονερίου
Στο μικρό μας χωριό ,το Μαυρονέρι, ανάμεσα στις ήσυχες γειτονιές, υπήρχε μια μορφή που κανείς δεν ξεχνούσε, ο Ζεϊμπέκης. Κανείς δεν ήξερε από πού είχε έρθει ,ξενόφερτος χωρίς όνομα και επίθετο .Δεν είχε ρίζες , ούτε συγγενείς . Μόνο το παρατσούκλι του και την φήμη του ως ο “τσαγκάρης του δρόμου ” .
Ο Ζεϊμπέκης δεν είχε μαγαζί , ούτε σταθερό τόπο διαμονής . Γύριζε από σπίτι σε σπίτι , κρατώντας ένα αμόνι στον ώμο , ένα σφυρί στο χέρι και λίγα καρφιά στην τσέπη.
Έκανε τον τσαγκάρη και με τον νου του τάχα διόρθωνε και έφτιαχνε παπούτσια . Γυρνούσε όλο το χωριό και σπαταλούσε την ώρα του πειράζοντας τους Μαυρονεριώτες . Δούλευε τάχα αλλά και απρόσκλητος εμφανιζόταν παντού . Έλεγε πως έφτιαχνε παπούτσια, αλλά περισσότερο έφτιαχνε το κέφι . Τα παιδιά του χωριού τον ακολουθούσαν παντού σαν να ήταν αρχηγός μιας μικρής παρέας . Ο Ζεϊμπέκης , με το βλέμμα γεμάτο πονηριά , τους έκανε φιγούρες και παιχνίδια με το σφυρί .
Πολλές ευτράπελες ιστορίες συνδέθηκαν με τον Ζεϊμπέκη .Όταν συναντούσε κάποιον τον ειρωνευόταν . Ο Ζεϊμπέκης ήταν ένας αληθινός αστείος του χωριού . Δεν ήταν ούτε ζητιάνος , ούτε εργάτης . Ήταν ένας διασκεδαστής , ένας σχολιαστής της ζωής . Είχε πάντα μια ειρωνική κουβέντα έτοιμη , μια ατάκα για να σε αφήσει άφωνο . Ζητούσε ψωμί ,αυγά η κρασί ,αλλά πάντα με τον δικό του τρόπο
_” Δώσε με ένα αυγό !”έλεγε με θράσος σε όποιον εύρισκε μπροστά του .
” _ Δεν έχω ! “του έλεγαν
_”Ε… τότε δώσε με μισό ! “απαντούσε με ύφος που δεν σήκωνε αντίρρηση .
Ο Ζεϊμπέκης δεν είχε σεβασμό ούτε στον θάνατο και αυτό το έδειχνε με τα λόγια του .Μια μέρα γυρνώντας τις γειτονιές του χωριού πέρασε από την γειτονιά του Αναστασιάδη του Σιμωνάκη απέναντι από την εκκλησία και συνάντησε την γιαγιά Μαρία . Στάθηκε μπροστά της και τη ρώτησε :
_ Τι κάνεις , γιαγιά Μαρία ;
_ Καλά είμαι, παιδάκι μ’ , του αποκρίθηκε εκείνη, αθώα .
_ Τι καλά είσαι ! Εσύ είσαι έτοιμη για πεθαμό ! Της πέταξε γελώντας .
Και η γιαγιά Μαρία σταυροκοπιόταν .
Οι ιστορίες με τον Ζεϊμπέκη γίνονταν αφορμή για πειράγματα και γέλια στις γιορτές και στις επισκέψεις του χωριού . Τα παιδιά τον μιμούνταν ,οι μεγάλοι τον πείραζαν , αλλά όλοι κατά βάθος ήξεραν πως ο Ζεϊμπέκης ήταν κάτι παραπάνω από ένας φτωχός διαβάτης . Ήταν το αλατοπίπερο της καθημερινότητας , η υπενθύμιση ότι η ζωή δεν χρειάζεται πάντα σοβαρότητα, μα λίγο γέλιο κι έναν καλό παραμύθια να την ζωντανέψει .
Κι έτσι ο Ζεϊμπέκης έμεινε αθάνατος . Δεν έμεινε τίποτε από τα σφυριά του , τα αρμονία του ή τα μισοφτιαγμένα παπούτσια του .
Έμεινε μόνο το όνομα του στις κουβέντες των παλαιότερων , σαν ένας αρχαίος γελωτοποιός , που χάραξε με το σφυρί του την μνήμη των ανθρώπων .
Ξαναθυμόμαστε τους γραφικούς χαρακτήρες που πέρασαν από το χωριό μας . Τους θεωρούσαμε αφελείς αλλά αποδείχθηκε ότι τελικά ήταν πολύ έξυπνοι .Γιατί δούλεψαν για την υστεροφημία τους και έγιναν αθάνατοι στην μνήμη των νεότερων!
Ελένη Τσιφτσόγλου -Παπαδοπούλου
Έτος 2024