Ο Πρακτικός Κτηνίατρος στο Μαυρονέρι.
Μόλις έφτασαν στο Μαυρονέρι οι παππούδες μας με τις οικογένειές τους δόθηκε από το κράτος ένα άλογο και ένα βόδι. Αντάλλασσαν το βόδι με το άλογο και έτσι έφτιαχναν ζευγάρια από ίδια ζώα .Το άλογο ήταν από πάντα βασική κινητήρια δύναμη των αμαξιών. Τα δικά τους άλογα με τα κάρα τα εγκατέλειψαν στο τελευταίο μέρος της αναχώρησης με τα καράβια. Έτσι χάθηκαν ο Ντορής, ο Ψαρής, ο Καράς, η Νεράιδα και η Πριγκίπισσα. Ήταν δεμένοι με τα ζώα τους και μάλιστα με τα άλογα που τους βοηθούσαν στις γεωργικές εργασίες και στις μετακινήσεις τους.
Με την εγκατάσταση για τις πρώτες γεωργικές καλλιέργειες ήταν απαραίτητη η συμμετοχή των αλόγων χρησιμοποιώντας την σωματική τους δύναμη όπως για το όργωμα την μεταφορά του σπόρου στο χωράφι, την μεταφορά της οικογένειας για το θέρος και τον αλωνισμό. Ακόμη και η μεταφορά στα κοντινά χωριά ή στην πόλη του Κιλκίς για την προμήθεια αγαθών γινόταν με τα άλογα και τα κάρα. Βέβαια υπήρχαν οδηγοί με αλογόκαρα ή κάρα με μουλάρια που έκαναν αυτήν την δουλειά πολλές φορές την εβδομάδα προς την πόλη. Ένας “μουλαράς” γνωστός ήταν ο Θόδωρος ο Θεοδωρίδης ο Τοντόρ που έκαμνε την διαδρομή Μαυρονέρι – Κιλκίς με αντίτιμο και μετέφερε τους Μαυρονεριώτες .Οι παλαιοί θυμούνται το κάρο φορτωμένο με συγχωριανούς όπως την Αλεξάνδρα του Λαΐδη, τον Θόδωρο τον Ξενίδη, την Τσόφα την Κεσίδου, τον Ηλία τον Ιορδανίδη, τον Σαχινίδη τον Δημήτρη, την Λένγκω την Παπαδοπούλου που γυρνούσαν από την πόλη του Κιλκίς φορτωμένοι με πολλά καλούδια της πόλης.
Στην καρδιά του Μαυρονερίου, ανάμεσα στους ανθρώπους και τα ζώα που ζούσαν μαζί σαν μέλη της ίδιας οικογένειας, υπήρχε μια ξεχωριστή μορφή. Ήταν ο Ντοχτόρ Ηλίας, ο πρακτικός κτηνίατρος του χωριού μας .
Για αυτά τα ζώα που πρόσφεραν τόσα πολλά όπως και για τις αγελάδες, τα βόδια και τα βουβάλια πρόσφερε τις γνώσεις του στο Μαυρονέρι την δεκαετία του ’40 και του ’50 ο Ντοχτόρ Ηλίας, που κατάγονταν από την Κωνσταντινούπολη. Δεν γνωρίζουν πώς ήρθε στο χωριό μας αλλά γνωρίζουν τις υπηρεσίες που πρόσφερε και την φροντίδα για την θεραπεία τους. Ο Ντοχτόρ γνώριζε πολύ καλά την τουρκική γλώσσα και συνεννοούνταν με τους χωριανούς που μιλούσαν την γλώσσα Ουρούμ, που ήταν μια διάλεκτος της τουρκικής.
Ο Ντοχτόρ Ηλίας ή Ντελή Ηλίας ή Ντοχτόρ Εφέντη όπως τον αποκαλούσαν γνώριζε πρακτικές θεραπείες και όλοι προσέτρεχαν στο σπίτι του. Το σπίτι του ήταν το μικρό σπιτάκι του Εποικισμού όπου αργότερα έμενε ο Ηράκλης με την γυναίκα του την ‘Αντρω και πολύ αργότερα ο Αζαρίας ο Χρυσοστομίδης με την Ανθή.
Ο Ντοχτόρ Ηλίας ζούσε εκεί μόνος του, δεν είχε οικογένεια και στην αυλή του είχε το πρόχειρο ιατρείο του. Ο Μανώλης Γεωργιάδης υπερενενηκοντούτης σήμερα (εν έτει 2024) θυμάται που πήγαινε όταν ήταν δωδεκάχρονος με τον πατέρα του τα άλογά τους για να τα θεραπεύσει από κάποια ασθένεια. Εκεί συναντούσε και άλλους χωριανούς που είχαν έρθει για να λάβουν τις υπηρεσίες για τα ζώα τους από τον Ντοχτόρ Εφέντη.
Έτσι στην αυλή κάθονταν κάτω από την ακακία ο Σάββας ο Ζουρνατζής ο Ξενίδης με τον Αζαρία τον Ξενίδη και τον Νίκο τον Θεοδωρίδη. Ο Ντοχτόρ Ηλίας έπαιρνε και αίμα από τα ζώα έκαμνε δηλαδή αφαίμαξη για θεραπευτικούς λόγους.
‘Έκαμνε επίσης ανάταξη αρθρώσεων και έδινε ένα ειδικό φτιαχτό υγρό για να σώσει το ζώο από δηλητηρίαση. Έδινε καταπότια για τους κολικούς και φρόντιζε με καταπλάσματα τις μολυσμένες οπλές και τις μυκητιάσεις των αλόγων. Ο Ντοχτόρ Ηλίας ήταν φιλόζωος και αυτή η φιλοζωΐα του αναφέρεται στην αγάπη και φροντίδα προς τα ζώα.
Και όπως όλοι οι άνθρωποι έχουν τα δικαιώματα τους έτσι και τα ζώα έχουν τα δικά τους αναφαίρετα δικαιώματα και αυτό το γνώριζε ο Ντοχτόρ. Έδειχνε ενδιαφέρον και υπομονή και τα αντιμετώπιζε με αγάπη και στοργή. Ο Ντοχτόρ δεν έδινε προτεραιότητα στο οικονομικό όφελος. Αρκούνταν να πληρώνεται με λίγα αυγά, σιτάρι και ψωμί.
Ο Ντοχτόρ Εφέντης εκτός από κτηνίατρος ήταν και ένας φιλόσοφος του χωριού και γνώριζε την ιστορία του Διογένη που ζούσε σε πιθάρι. Έτσι και ο ίδιος έπαιρνε ένα φανάρικαι αναπαρίστανε τον Διογένη. Έψαχνε ανθρώπους και αυτός ο τρόπος του έμεινε θρύλος. Τον ρωτούσαν: “Ντοχτόρ, νε αργίν “; Γιατρέ, τι ψάχνεις;
Και αυτός απαντούσε: Αντάμ λαρί! Ψάχνω ανθρώπους! Οι νέοι του χωριού που ίσως δεν πρόλαβαν να τον γνωρίσουν ,ακούν τις ιστορίες του από τον Μανώλη Γεωργιάδη και των άλλων παλιών. Μπορεί να μην βρήκε τους ανθρώπους που έψαχνε ο Ντοχτόρ Ηλίας, αλλά ο ίδιος ήταν ο άνθρωπος που αναζητούσαν.
Έτσι ψάχνοντας ανθρώπους ο Ντοχτόρ και δίνοντας τις γνώσεις του στα ζώα έμεινε στην αιωνιότητα να τον θυμούνται!