Ο Φωτογράφος του Χωριού.
Το πουλάκι ! Το πουλάκι ! Ακούγαμε κι εμείς και περιμένανε το πουλάκι να ξεπεταχτεί από το τετράγωνο κουτί . Κι εκείνος ο φωτογράφος πίσω από το κουτί και σκεπασμένος με το ύφασμα , προσπαθούσε να παγιδεύσει την στιγμή .
Οι φωτογράφοι του Μαυρονερίου ,ο Αγάπιος ο Χρυσοστομίδης και ο Θεόδωρος Ιωαννίδης , ήξεραν πως κάθε φωτογραφία δεν είναι απλώς μια εικόνα ,αλλά μια ιστορία που ξεδιπλώνεται μέσα από το πέρασμα του χρόνου . Ήταν καλλιτέχνες, οι αφηγητές μιας ολόκληρης εποχής. Κάθε φωτογραφία τους ήταν ένας καθρέφτης της ιστορίας του Μαυρονερίου.
Ο φωτογράφος έβγαινε στον δρόμο με μια φωτογραφική μηχανή που στηριζόταν σε τρίποδο και φωτογράφιζε, καθώς γυρνούσε το χωριό , τον κόσμο όλον . Πήγαινε και σε διπλανά χωριά σε μέρες γιορτινές , πανηγυριού και γάμους . Έβγαζε τις φωτογραφίες και σε ένα μικρό δωμάτιο στο σπίτι του, τις εκτύπωνε. Και εννοείται ότι είχε το ταλέντο να στήνει τον φωτογραφιζόμενο σε ωραίο σκηνικό.
Η φωτογραφική μηχανή είναι συνομήλικη με την τέχνη της ίδιας της φωτογραφίας . Γιατί η φωτογραφία είναι τέχνη και μέσα από αυτήν θυμόμαστε τούς προγόνους μας . Θυμόμαστε και θαυμάζουμε τους γονείς μας στα νιάτα τους , σαν να βλέπουμε εμάς τους ίδιους . Βλέπουμε ότι υπήρξαν και αυτοί νέοι και όμορφοι με τις ίδιες αγωνίες .
Στους τόνους του γκρι , του άσπρου και του μαύρου , χτίστηκαν οι καλύτερες στιγμές της κοινωνικής και της αγροτικής ζωής στο Μαυρονέρι. Στους γάμους , στους αρραβώνες, στα βαφτίσια , στις παρελάσεις προλάβαινε ο φωτογράφος. Είναι αυτός που μάς έδωσε τις πιο ωραίες στιγμές από τον αποχαιρετισμό και τον χορό της νύφης στο πατρικό της . Επίσης μάς έδωσε εικόνες από την διαδρομή του ζευγαριού προς την εκκλησία φωτογραφίζοντας όλους τους συγγενείς , χωριανούς και φίλους να το συνοδεύουν . Όσο όλοι διασκέδαζαν ο φωτογράφος εργαζόταν για την καλύτερη λήψη της φωτογραφίας .
Είναι αυτός που φωτογράφισε τις γιαγιάδες μας με τις φιλενάδες τους στην γειτονιά χωρίς πολυτέλειες και στημένες στιγμές.
Μέσα στο πλάνο του ήταν οι νεαρές τότε μαμάδες μας και οι νεαροί μπαμπάδες μας με εμάς μικράκια να καμαρώνουμε. Η κάθε φωτογραφία του αφηγούνταν την ιστορία του χωριού μας . Σε κάθε καρέ, μια ιστορία.
Ο γάμος του Χάμπου Παπαδόπουλου το 1959 , η μεταφορά της προίκας της Τασούλας από το Αποστολάρ με το αλάι, σκαρφαλωμένο στην καρότσα του τρακτέρ και πιό πριν άλλος γάμος με τα κάρα και τα άλογα .
Ο γάμος στον πάνω μαχαλά του χωριού του Κεσίδη Ανέστη με όλη την τσακαλοπαρέα του ή ο γάμος του Νικόλα Χρυσοστομίδη με την εκλεκτή του Μαρίκα και η βάφτιση της μικρής τότε Κρυστάλλως Καρακίδου με πολλούς Μαυρονεριώτες γύρω , είναι στιγμές που αναδύονται μέσα από τις φωτογραφίες και φέρνουν στην επιφάνεια την ατμόσφαιρα και την κοινωνική ζωή του τόπου μας .
Βλέπουμε τους οργανοπαίκτες του Μαυρονερίου να προσπαθούν μέσα από την μουσική τους να διασκεδάσουν τις μετέχοντες στα μουσικά δρώμενα του χωριού .
Στις παρελάσεις , στις γυμναστικές επιδείξεις , στην απαγγελία ποιημάτων, στα θέατρα στο χωριό που θυμόμαστε όλοι, ξαναβλέπουμε τα νιάτα μας .
Σε αυτές τις φωτογραφίες μέσα έμειναν οι φιγούρες των Προέδρων, των αστυνόμων του Μαυρονερίου , των δασκάλων , των παπάδων , των ψαλτάδων .
Στις φωτογραφίες στην ύπαιθρο θαυμάζουμε τους γονείς μας με τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας στην βιοπάλη για την απόκτηση του ψωμιού μας. Τους βλέπουμε μέσα στον καυτό ήλιο στα Τσαΐρια , στα Κουσόφια , στα Μπέικα , στις Πρώτες με τα δρεπάνια στα χέρια και τα καπέλα στο κεφάλι . Με το χαμόγελο στα χείλη απαθανατίστηκαν σε αυτήν την δύσκολη ζήση .Και αργότερα να φωτογραφίζονται μπροστά στις Πατόζες και στις Κουμπίνες .
Έχουμε φωτογραφικά στιγμιότυπα μέσα στο χωριό από κάθε γειτονιά . Από τις αγροτικές δουλειές των χωριανών μας μέχρι και τους ποδοσφαιρικούς αγώνες της ομάδας του χωριού μας , του Απόλλωνα Μαυρονερίου .
Από την καθημερινή ζωή στο χωριό μας έχουμε στον πάνω μαχαλά τις κόρες του Σόμκα Θεοδωρίδη την Πίτσα και την Μάρω να κεντάνε στο πλατύσκαλο του σπιτιού τους παρέα με την Μαίρη του Πεταλωτή και την Μάρω του Κεσίδη.
Πιο εδώ στην πλατεία έχουμε την βρύση του πάνω μαχαλά και δύο κορίτσια να παίρνουν νερό με τα λαΐνια τους .Στις παπαδίτσες , στα χαμομήλια έχουμε τις καλύτερες φωτογραφίες με χωριανές κοπέλες μέσα στα λιβάδια .Φωτογραφίες από εκδρομές των Μαυρονεριωτών σε άλλα μέρη δεν θα μπορούσαν να λείπουν και να μάς δείχνουν τα ξένοιαστα χρόνια .
Μέσα από τις φωτογραφίες βλέπουμε το χωριό μας , πώς ήταν τα σπίτια , οι αυλές , τα μπακάλικα , τα καφενεία και όλα αυτά αποτυπώνουν την πολιτιστική μας ταυτότητα .
Όλες αυτές οι φωτογραφίες που με κόπο έβγαλε ο φωτογράφος εστιάζουν στα τοπία, στα έθιμα , στις παραστάσεις , στα πρόσωπα , στην τελετουργία . Κάποιες είναι τόσο αριστουργηματικά βγαλμένες που θα μπορούσαν να γίνουν καρτ- ποστάλ και να χαρακτηριστούν ώς καλλιτεχνικές .
Ο Αγάπης και ο Θεόδωρος ο Κόστος αιχμαλώτισαν τις στιγμές από την ζωή των προγόνων μας ,στο χωριό μας Μαυρονέρι. Σήμερα δεν υπάρχουν οι πλανόδιοι φωτογράφοι και είναι άγνωστοι για τις νεώτερες γενιές .
Αυτές οι φωτογραφίες μας φανερώνουν τις πιο αυθεντικές αξίες στην ζωή μας και μιλάνε σε όλους μας. Είναι εικόνες γεμάτες φύση , παράδοση , πολιτισμό .
Αυτές οι φωτογραφίες είναι νοσταλγίας και αναθύμισης και δεν πρέπει να μείνουν μέσα σε ένα συρτάρι δεμένες με κορδελάκια . Πρέπει να γίνουν ένα τεράστιο βιβλίο φωτογραφιών που θα δείχνουν την πολιτιστική ζωή του χωριού μας . Να μοιραστούμε όλοι αυτές τις στιγμές από την ζωή του χωριού μας . Και να θαυμάσουμε την εργατικότητά τους , την νοικοκυροσύνη τους , τον αγώνα τους και προ πάντων το χαμόγελο και την αισιοδοξία τους .
Ο φωτογράφος αποτυπώνει ένα απειροελάχιστο κομμάτι του χρόνου και μετά εμείς το θαυμάζουμε αιώνια .
Έτσι τα οικεία και αγαπημένα πρόσωπα που χάθηκαν από την ζωή μας απαθανατίστηκαν σε ένα μικρό χαρτί .Και έμειναν…και θα μείνουν αιώνια . Αυτό είναι όμορφο και δημιουργικό ακόμα και όταν το δάκρυ μας κυλήσει πάνω σε αυτό το άψυχο χαρτί .
Ο Αγάπιος και ο Θεόδωρος δεν είναι πια εδώ . Μα οι φωτογραφίες τους ζουν ,φωτίζοντας τις μνήμες μας , κρατώντας ζωντανή την ψυχή του Μαυρονερίου.