Ο Χορός στο Μαυρονέρι που Ένωνε Γενιές
Στο Μαυρονέρι, ο χορός δεν είχε ηλικία. Στους γάμους και στα γλέντια εκεί όπου το νταούλι έδινε το σήμα και ο ζουρνάς έφτιαχνε τον ρυθμό, οι γενιές ενώνονταν σε έναν κύκλο που δεν είχε αρχή ούτε τέλος. Νέοι και γέροι, με τα βήματά τους, έγραφαν μαζί την ιστορία του χωριού, εκείνη που δεν έλεγε κανένα βιβλίο.
Οι Μαυρονεριώτες νέοι, γεμάτοι ενέργεια, πήγαιναν πάντα μπροστά στον κύκλο, με το βλέμμα τους να καίει σαν φλόγα. Έκαναν γρήγορα, δυνατά βήματα, σαν να ήθελαν να αποδείξουν ότι η ζωή ήταν δική τους. Οι ηλικιωμένοι Μαυρονεριώτες όμως, ακολουθούσαν πιο πίσω, σταθεροί, με βήματα σοφά, που κουβαλούσαν τις μνήμες και τη γνώση χρόνων.
Ο κύκλος του χορού είχε μια μαγεία. Ήταν η απόδειξη ότι όλοι είχαν θέση στη γιορτή της ζωής, είτε νέοι είτε γέροι, είτε δυνατοί είτε κουρασμένοι. Κάθε γενιά είχε τον ρόλο της. Οι νέοι έδιναν τη ζωντάνια και την ένταση, οι μεγαλύτεροι την αρμονία και τον ρυθμό.
Ο Μανώλης, που μετρούσε ενενήντα χρόνια και κάτι, έλεγε συχνά:
«Ο χορός δεν είναι για να δείξεις τη δύναμή σου. Είναι για να θυμάσαι από πού έρχεσαι και για να δείξεις στους νέους πού πάνε».
Και όταν έμπαινε στον κύκλο, το βήμα του ήταν αργό, αλλά σταθερό.Οι νέοι τον κοίταζαν με δέος, και μερικές φορές προσπαθούσαν να τον μιμηθούν, με τον ίδιο τρόπο που εκείνος είχε κάποτε αντιγράψει τον παππού του.
Στο Μαυρονέρι, ο χορός ήταν πολλά περισσότερα από διασκέδαση. Ήταν η σύνδεση των γενεών, ένα δώρο που περνούσε από τα χέρια των παλιών στους νέους. Ήταν ο τρόπος να πεις «είμαστε όλοι εδώ, μαζί», χωρίς να χρειαστεί να μιλήσεις.
Όταν έφτανε το σημείο που ο κύκλος γινόταν τόσο μεγάλος ώστε να γεμίζει όλη την πλατεία, οι φωνές αντηχούσαν σαν μια: τραγούδια παλιά και νέα, αναμνήσεις και όνειρα, όλα μπλέκονταν στον ρυθμό.
Δεν υπήρχε γηραιός ή νεανίας, μόνο χορευτές που πάλευαν να κρατήσουν ζωντανό τον ρυθμό της ζωής.
Ο χορός στο Μαυρονέρι δεν σταματούσε ποτέ. Ήταν σαν τον κύκλο της γης που δεν έχει τέλος. Όταν οι γέροι έφευγαν, οι νέοι έπαιρναν τη θέση τους, και όταν οι νέοι γίνονταν γέροι, έμπαιναν κι αυτοί πιο πίσω στον κύκλο, αφήνοντας χώρο για τους επόμενους.
Κι έτσι, ο χορός στο Μαυρονέρι συνέχιζε, όπως ένας κύκλος ζωής, όπου το κάθε βήμα είχε τη σημασία του, ανεξάρτητα από την ηλικία εκείνου που το έκανε.