Πρωτομαγιά στο Μαυρονέρι
Η Πρωτομαγιά στο Μαυρονέρι είναι μια μέρα που κάθε χρόνο μας γεμίζει αναμνήσεις και συναισθήματα.
Η Πρωτομαγιά καθιερώθηκε να γιορτάζεται την 1η Μαΐου κάθε έτους από το 1886 που έγινε στο Σικάγο μεγάλη διαμαρτυρία για το ωράριο και τις συνθήκες εργασίας και η μέρα αυτή χαρακτηρίζεται Εργατική Πρωτομαγιά .
Στο βόρειο ημισφαίριο που ανήκουμε και εμείς συμπίπτει με την αρχή της Άνοιξης .
Στο Μαυρονέρι συνδυάζεται με την ευωδιά της άνοιξης και τις παραδοσιακές στιγμές του χωριού μας .
Την παραμονή της Πρωτομαγιάς , τα χέρια μας γεμάτα από αγάπη για την φύση δημιουργούσαμε στεφάνια με τα πιο ωραία λουλούδια από τους αγρούς ή από τους κήπους μας .Είχε γίνει μια γλυκιά συνήθεια και βάζαμε όλη μας την ευρηματικότητα, τη φαντασία και πολύ μεράκι για να φτιάξουμε τα Μαγιάτικα στεφάνια και να τα κρεμάσουμε στις πόρτες των σπιτιών μας . Η ημέρα αυτή έχει άρωμα ανθισμένων λουλουδιών και κάθε Πρωτομαγιά η φύση δίνει τη δική της μάχη και τελικά την κερδίζει .
Πριν από χρόνια οι Μαυρονεριώτες γιόρταζαν με ξεχωριστό τρόπο την Πρωτομαγιά, στο λόφο του Άη Δημήτρη . Γινόταν προετοιμασίες με καθαρισμό της περιοχής και όλοι από το χωριό με τα τρακτέρ και τα αυτοκίνητα φορτωμένα με τα απαραίτητα , ανεβαίναμε στον λόφο. Την διοργάνωση και επιστασία αυτής της γιορτής την είχε πολλές φορές ο Πολιτιστικός Σύλλογος του χωριού “Οι Έλλενοι ” . Πλήθος κόσμου συνέρρεαν και από τις γύρω περιοχές και κάτω από κάθε δέντρο ήταν και μια μεγάλη παρέα εκδρομέων . Το σκηνικό ήταν παραδοσιακό και όλοι είχαν στρωμένα τα τραπέζια κάτω από τα δέντρα . Άλλοι έφερναν έτοιμο φαγητό από το σπίτι και άλλοι έψηναν εδώ πάνω τα ωραία εδέσματα . Στο ανοίχτωμα του λόφου ήταν η ορχήστρα πού έπαιζε τους ωραίους σκοπούς και ο κόσμος έτρεχε να μπει στον χορό .
Πολλούς κύκλους είχε αυτός ο χορός γιατί όλοι διασκέδαζαν κάτω από τον ήχο της ποντιακής λύρας και του κλαρίνου . Και οι καλλιτέχνες έδιναν τον καλύτερό τους εαυτό , για να μας ευχαριστήσουν .
Εκεί ψηλά γινόταν και η επικοινωνία μεταξύ των χωριανών . Συναντούσαμε φίλους και χωριανούς που είχαμε να τους δούμε πολύ καιρό .Υπήρχε η κοινωνική ανάγκη για επαφή με τους χωριανούς και ήταν το θεμέλιο για την αρμονική συνύπαρξη με όλους μας .
Έβλεπες στα τραπέζια μαζεμένους πολλούς και κάθε ένας γυρνούσε στα άλλα τραπέζια για να συναντήσει και να δει άλλους χωριανούς . Είναι βασικό χαρακτηριστικό τής ιδιοσυγκρασίας του Έλληνα αυτός ο εορτασμός και δημιουργούσε ένα συνονθύλευμα συναισθημάτων .Την όμορφη παρέα την έκανε και η καλή διάθεση , το καλό φαγητό , το καλό ποτό και η μουσική . Ήταν μια μέρα χαράς και διασκέδασης έξω στην φύση . Αυτά τα γλέντια τα ζήσαμε τόσο όμορφα και αποτελούσαν την πιο σταθερή και διαχρονική πτυχή της Ελληνικής και δη της Ποντιακής παράδοσης , της οποίας μετείχα κι εγώ .
Είναι πολύ ωραίο το μέρος στο λόφο του Άι Δημήτρη . Η θέα από κει πάνω είναι καταπληκτική . Βλέπεις γύρω σου όλα τα χωριά και νιώθεις ότι θα απλώσεις το χέρι σου να πιάσεις τα σπίτια τους . Από εκεί έχεις μια άλλη οπτική εικόνα του αγαπημένου μας χωριού . Ο ουρανός με το γαλάζιο – τυρκουάζ χρώμα του και τα αφράτα συννεφάκια , λες και κολυμπούσαν πάνω του .
Και ο αέρας μύριζε άνοιξη . Άρωμα φρεσκάδας και ζεστασιάς. Πανέμορφα τοπία της φύσης τόσο κοντά στο χωριό , που γαληνεύουν οι ψυχές και ανανεώνονται τα κύτταρα του μυαλού μας .Το μεγαλείο της φύσης είναι εκεί που νιώθαμε ότι βρισκόμαστε σε έναν επίγειο παράδεισο . Στο βάθος οι κορυφογραμμές των μεγάλων βουνών , του Πάικου και της Τζένας. Εκεί που υπήρχαν οι πλαγιές και οι κορυφές των βουνών και κάτω ο κάμπος . Εκεί συναντάς τον παράδεισο .Έχουν μείνει στο μυαλό μου οι ωραίες εικόνες .
Το πιο όμορφο, όμως, ήταν οι άνθρωποι που είχαν την αίσθηση της γιορτής και της ελευθερίας.
Κάτω από τα δέντρα η παρέα του Άβελ και της Μαιρούλας με τα παιδιά τους , τις νύφες και τα εγγόνια τους. Πιο πέρα ο Αντώνης ο Γαβριηλίδης με την Πελαγία , τα παιδιά τους και τους συγγενείς τους . Στο διπλανό δέντρο πιο πέρα ο Νικήτας ο Καρακίδης και η Φωτούλα με τα παιδιά τους και τα αδέλφια τους .Ο Ιορδάνης ο Ιωαννίδης και η Αγνή με τα παιδιά τους και τους συγγενείς τους . Ο Βασιλειάδης ο Γιώργος με την γυναίκα του και τα παιδιά τους . Ο Δημήτρης ο Ξενίδης , η Σωτηρία, ο Αζαρίας , η Ελένη και τα παιδιά τους με μεγάλη παρέα .
Ο Αχιλλέας και η Νάστα , ο Παναγιώτης και η Κανέλλα , ο Νίκος και η Τασούλα , ο Γιάννης ο Ανδρεανίδης και η Ελένη , ο Παναγιώτης και η Παρθένα, ο Αγάπης και η Κούλα , ο Λάκης και η Αρχοντούλα , ο Γιώργος και η Χαρίκλη .Όλοι με τα παιδιά τους .
Οι γονείς ήταν κάτω από τα δέντρα ή έμπαιναν στον χορό και τα παιδάκια έπαιζαν πιο κάτω παρέες – παρέες . Οι παρέες ήταν όμορφες με καλή διάθεση και χαρούμενες . Αφήνοντας όλα τα προβλήματα έπαιρναν το αγχολυτικό χάπι , που είναι η φύση . Όλοι βρίσκονταν κοντά της με καλή διάθεση . Και αυτή η επαφή μαζί της οδηγούσε σε ανάταση ψυχής , μυαλού και σώματος .
Χορός μέχρι τελικής πτώσης , ωραίο φαγητό , καλή διάθεση ,γέλια, χαρές πειράγματα .
Περνούσε το μεσημέρι και η μέρα τελείωνε τόσο γρήγορα . Έπρεπε να μαζέψουμε τα πράγματά μας .Πόσο ανόρεκτα τα μαζεύαμε .
Η λαμπερή και ηλιόλουστη μέρα τελείωνε . Η Πρωτομαγιά τελείωνε, αλλά άφηνε πίσω της αναμνήσεις που κρατούσαν για πάντα .
Η Πρωτομαγιά τελείωσε , τι κρίμα !
Τα χρόνια πέρασαν , η διάθεση άλλαξε, μεγαλώσαμε όλοι , κάποιοι χάθηκαν . Μας λείπει η μάζωξη , η ζωντάνια , η διάθεση , η νεότητα .
Μας λείπει αυτή η Πρωτομαγιά που έδινε την ευκαιρία να αισθανθούμε την αληθινή σημασία της κοινότητας και της φύσης