Τα Λελέκια και το Χιόνι
Ήταν ένας χειμώνας βαρύς, από εκείνους που συχνά ερχόταν στο Μαυρονέρι. Το χιόνι είχε σκεπάσει τα πάντα, κι η παγωνιά δεν άφηνε περιθώρια ούτε για τα πουλιά να πετάξουν. Δύο λελέκια, που είχαν καθυστερήσει να φύγουν για ζεστές χώρες, βρέθηκαν εγκλωβισμένα. Κουρασμένα και αδύναμα, δεν μπορούσαν να πετάξουν.
Ψάχνοντας καταφύγιο, βρήκαν το μαντρί του Τετέ- Βασίλ του Παπαδόπουλου και μπήκαν μέσα. Ο Τετέ- Βασίλ, όταν τα είδε, σκέφτηκε να κάνει μια πλάκα στον φίλο του, τον Τοντόρ τον Παπαδόπουλο . Έτρεξε στο σπίτι του και του είπε με σοβαρό ύφος:
– Τοντόρ, έλα γρήγορα! Ήρθαν κάποιοι από την Ολλανδία, θέλουν να μιλήσουν μαζί σου!
Ο Τοντόρ, μπερδεμένος αλλά και γεμάτος περιέργεια, ντύθηκε βιαστικά και τον ακολούθησε. Όταν έφτασαν στο μαντρί, ο Τετέ- Βασίλ άνοιξε την πόρτα με θεατρικό τρόπο.
“Να, αυτοί είναι” είπε, δείχνοντας τα λελέκια.
Ο Τοντόρ στάθηκε για λίγο σαστισμένος, κοιτάζοντας τα πουλιά που κουρνιάζανε μέσα στο μαντρί. Και τότε κατάλαβε.
“Α,,Τετέ- Βασίλ. Με κορόιδεψες “φώναξε γελώντας και βρίζοντας ταυτόχρονα. _” Ολάν Τετέ- Βασίλ , Λελεκλάρ γκιαλντί “,τα λελέκια ήρθαν, είπε στην τουρκική διάλεκτο ο Τοντόρ .
Οι δυο τους ξέσπασαν σε γέλια κι ακόμα και τα λελέκια φάνηκαν να ηρεμούν από την καλή διάθεση των ανθρώπων.
Αυτό το περιστατικό έμεινε ιστορία στο χωριό. Όλοι θυμόντουσαν τον χειμώνα που τα λελέκια μπήκαν στο μαντρί και τη φάρσα του Τετέ Βασίλ στον Τοντόρ, που έκανε το χωριό να γελάει για χρόνια. Τα λελέκια φιλοξενήθηκαν στο μαντρί μέχρι να λιώσουν τα χιόνια και να μπορέσουν να πετάξουν ξανά .