Τα Χωριά κοντά στο Χωριό μας Μαυρονέρι .
Χωριό Γκιόλ – Ομπασί ( Πικρολίμνη ) .
Το χωριό Πικρολίμνη του Νομού Κιλκίς δημιουργήθηκε στο παλιό χωριό Γκιόλ Ομπασί όταν το 1914 ήρθαν πρόσφυγες από διάφορα χωριά του Πόντου και της περιοχής του Καυκάσου και η εγκατάσταση ολοκληρώθηκε το 1922 με τον ερχομό και των υπόλοιπων οικογενειών από εκείνα τα μακρινά μέρη .
Το Γκιόλ Ομπασί αναφέρεται ως οικισμός το 1919 με αυτό το όνομα, που είχε επί Τουρκοκρατίας . Το 1926 μετά τον ερχομό των προσφύγων Ποντίων μετονομάστηκε σε Πικρολίμνη από την ομώνυμη λίμνη , που βρίσκεται κοντά στο χωριό . Η Πικρολίμνη είναι μιά αβαθής λίμνη με πηλό από θειούχες ενώσεις . Από πάντα πηγαίναμε στην λίμνη που την θεωρούσαν ιαματική λόγω της μαύρης λάσπης της. Εκεί συναντιόμασταν με κατοίκους της γύρω περιοχής . Βουτούσαμε στα θολά νερά της της γινόμασταν κατάμαυροι από τον πηλό και δεν αναγνωριζόμασταν .
Πιστεύαμε από πάντα στις ευεργετικές καλλυντικές και ιαματικές ιδιότητες του νερού της λίμνης που η αλατότητά της ξεπερνάει τρεις φορές την Νεκρά Θάλασσα . Γύρω από την μικρή αυτήν αβαθή λίμνη υπάρχουν πολύ σημαντικοί βιότοποι .
Το χωριό Πικρολίμνη είναι ένα μικρό χωριό που οι κάτοικοι προέρχονται από τον Πόντο και περιοχές του Καυκάσου .
Έτσι έχουμε πρόσφυγες από την Μούζενα της Αργυρούπολης (Μιχαηλίδηδες) , την Έσπιε Χαλδίας( Ζελελίδηδες ) , το Καμάν Κοβζέ της Αμάσειας (Ιορδανίδηδες ), το Αρτός του Κάρς του Καυκάσου ( Κωνσταντινίδηδες ) , το Χάσκιοϊ Κοινότητας Βαγδάτ του Αρνταχάν του Καυκάσου ( Τσανασίδηδες, Νικολαΐδηδες, Δημητριάδηδες ) , την Μάμζα Θεοδοσιούπολης ( Γεωργιάδηδες ) .
Επίσης οικογένειες Μυρωνίδη και Αναστασιάδη από το χωριό Τζιαμούρ Κελκίτ Αργυρούπολης του Πόντου μέσω Άνω Χάσκιοϊ του Αρνταχάν του Καυκάσου.
Κάποιοι συγχωριανοί τους από τα χωριά τους πήγαν στην Ραχιά και Τριπόταμο Ημαθίας και Άνω Αποστόλους Κιλκίς.
Ήρθαν από τόσο μακρινές Πατρίδες και δημιούργησαν εδώ ένα μικρό χωριό με μεγάλη συνοχή .
Οι οικογένειες που ήρθαν ήταν 42 και τις βοήθησε στην εγκατάστασή τους η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων.
Στο χωριό αυτό ασχολήθηκαν με την κτηνοτροφία και κυρίως με την γεωργία . Έτσι αφού ξεχέρσωσαν τα άγονα χωράφια τα καλλιέργησαν και τα αγάπησαν.
Η γεωργία αποτελεί μέχρι πρόσφατα τον κυριότερο κλάδο της οικονομίας του χωριού Πικρολίμνη .
Εδώ πρόκοψαν με τις οικογένειές τους και το μικρό αυτό χωριό έγινε η η χαμένη Πατρίδα τους αλλά όχι η λησμονημένη . Έτσι πορεύτηκαν όλοι μαζί με τα ίδια ήθη και έθιμα με αγάπη .
Οι Γκιολμπασιώτες όπως τους αποκαλούσαν οι γύρω κάτοικοι έχτισαν την εκκλησία του χωριού αφιερωμένη στον Ιωάννη τον Πρόδρομο και κάθε 29 Αυγούστου τιμούν την Αποκεφάλιση του Αγίου Ιωάννου του Βαπτιστή που έγινε κατά διαταγή του βασιλιά Ηρώδη .
Ο εορτασμός παρ’ όλο που αναφέρεται σε θλιβερό γεγονός δεν είναι ημέρα πένθους . Είναι μέρα θριάμβου της πίστης προς τον Θεό !
Την Παραμονή γίνεται Εσπερινός και Περιφορά της Εικόνας . Ανήμερα οι πιστοί εκκλησιάζονται παρακολουθώντας την Θεία Λειτουργία.
Το πανηγύρι στην Πικρολίμνη ήταν πολύ γνωστό και το επισκεπτόμασταν από πάντα . Το πανηγύρι συνδεόταν με διάφορες εκδηλώσεις που έκαναν οι κάτοικοι του χωριού και αργότερα ο Σύλλογός τους που παραμένει δραστήριος μέχρι και σήμερα .
Ήταν πολύ συνεκτικοί οι δεσμοί των Γκιολμπασιωτών με τους Μαυρονεριώτες αφού είχαν συγγένειες από τα χωριά των Πατρίδων τους όπως το Χάσκιοϊ του Αρνταχάν του Καυκάσου . Έτσι το χωριό Πικρολίμνη είναι από πάντα όχι μόνο κοντινό στο χωριό μας Μαυρονέρι , αλλά και συγγενικό .
Επίσης είχαν από πάντα πάρε – δώσε και κρατούσαν τις συγγένειες και τα συμπεθερλίκια . Οι Μαυρονεριώτες ήταν πάντα καλεσμένοι στους γάμους τους όπως και οι Γκιολμπασιώτες στους Μαυρονεριώτικους γάμους .
Τα ήθη και έθιμα που έφεραν από τις πατρίδες τους οι κάτοικοι της Πικρολίμνης τα κράτησαν ώς πολιτιστικό θησαυρό . Οι Γκιολμπασιώτες , οι Μαυρονεριώτες και οι Αποστολαριώτες κρατούσαν την συγγένεια και την φιλία και την τιμούσαν από πάντα .
Επίσης όλοι και όσοι αγαπούσαν τον χορό και τα τραγούδια συμμετείχαν στα πανηγύρια με αγάπη και υπερηφάνεια για τον τόπο και τις ρίζες τους .Η συχνή επαφή και επικοινωνία μέσα από τις δράσεις του Συλλόγου κρατάνε τους δεσμούς τους .
Έθιμα που έφεραν μαζί τους αναβιώνουν όπως τα δρώμενα των Μωμόγερων , που είναι θεατρικό και λαμβάνουν μέρος οι κάτοικοι και το αναπαριστούν .
Άξιοι συνεχιστές της πολιτιστικής τους παράδοσης οι νέοι με τον Σύλλογό τους .
Όλοι μαζί παραβρίσκονται στις γιορτές και στις εκδηλώσεις που διοργανώνονται και έχουν πνεύμα αλληλοβοήθειας και σύμπνοιας .
Όλες αυτές οι εκδηλώσεις δίνουν ζωή στο χωριό τους και η συμμετοχή τους είναι καθολική. Αξέχαστα , ανεπανάληπτα τα πανηγύρια εκείνου του καιρού .
Μέσα από αυτά τα πανηγύρια και τις γιορτές ξεκουράζονταν , διασκέδαζαν και καλοπερνούσαν .
Σε ένα μικρό χωριό γεννιόταν ο πολιτισμός κάτω από τον ίδιο μανδύα της προσφυγιάς και διαμόρφωσαν κοινές παραδόσεις.
Αυτό συνέβαινε γιατί οι κάτοικοι του μικρού αυτού χωριού έβλεπαν τον τόπο τους με ευθύνη, αγάπη και ενδιαφέρον !
Ελένη Τσιφτσόγλου -Παπαδοπούλου
Έτος 2024 Όλα τα δικαιώματα διατηρούνται