Το Έθιμο Κκιελίν κκιορμέ, Να δούμε την Νύφη .
Ο Μαυρονεριώτης Αβραμίδης ο Γιώργος έζεψε το κάρο του με προσοχή , στόλισε με τα καλύτερα χαϊμαλιά το άλογο και μαζί με το κάρο με τα μουλάρια του Θεοδωρίδη Θόδωρου κίνησαν να πάνε στον Λαγκαδά Θεσσαλονίκης για να κάνουν το έθιμο “κκιελίν κκιορμέ” , το κοίταγμα της νύφης .
Ο γιός του Τοντόρ ο Κωστάκης Θεοδωρίδης , αρραβωνιάστηκε με την Βασιλική από τον Λαγκαδά και έτσι πολλοί συγγενείς , γείτονες και φίλοι ανεβασμένοι πάνω στα στολισμένα κάρα κίνησαν για να πάνε στο χωριό της νύφης .
Στην παρέα ήταν ο Σόμκας ο Θεοδωρίδης με την Σοφία, ο Άβελ με την Μαιρούλα , ο Θόδωρος ο Ξενίδης με την Ευλαμπία και ήταν κορίτσια η Πέπη η Ξενίδου , η Κλάρα και η αδελφή της η Λέλη , η Πίτσα και η Μάρω Θεοδωρίδου , η Στέλλα Ιορδανίδου και η Μάρω η Κεσίδου .
Μουσικούς είχαν μαζί τους τον Ευρυστένη με το κλαρίνο , τον Μύρωνα με το ακορντεόν και τον Ανέστη τον Χρυσοστομίδη , τον Τσίρο ,με το νταούλι . Σε όλη την διαδρομή έπαιζαν τα όργανα τα τραγούδια αντηχούσαν και οι καρδιές των Μαυρονεριωτών χτυπούσαν στον ίδιο ρυθμό.
Οι γυναίκες κρατούσαν στα χέρια τους ταψιά με πίτες τυρόπιτες και το γλυκό της χαράς , του γάμου ,τον πουρμά . Αυτό το ποντιακό γλυκό συνόδευε όλες τις χαρές και τα γλέντια της κοινωνίας των Μαυρονεριωτών και δεν άφηνε κανέναν ασυγκίνητο .
Το αλάι με τα κάρα και τους Μαυρονεριώτες έχει ακόμη πολύ δρόμο μέχρι τον Λαγκαδά.
Ας τους αφήσουμε να διασκεδάζουν στην διαδρομή και ας εξηγήσουμε το έθιμο και την σημασία του .
Σε κάθε εκδήλωση διασκέδασης στο Μαυρονέρι ο πουρμάς ήταν το ωραίο έδεσμα .
Μοσχομυριστό μπουρέκκ με κανέλα, ζάχαρη και καρύδια, σιροπιαστό ή όχι , ευχαριστούσε τον ουρανίσκο. Έτσι το επίσημο αυτό γλυκό το κερνούσαν στους γάμους, στις γιορτές και στους αρραβώνες .
Ο αρραβώνας ήταν τότε ένα σημαντικό γεγονός, ένα ορόσημο στην ζωή δύο ανθρώπων .Ήταν και τα παλιά εκείνα χρόνια που οι άνθρωποι έδιναν μεγάλη σημασία σε αυτόν . Ο αρραβώνας γινόταν μετά από προξενιό ή μετά από την γνωριμία των νέων και την συναίνεση των δικών τους . Έτσι γινόταν το σουμάδεμα και οι συγγενείς πήγαιναν για να επισκεφτούν την νύφη και να την δουν με τις πίτες στα χέρια και τον πουρμά .
Μετά από ώρες η παρέα έφτασε στο σπίτι της νύφης στον Λαγκαδά . Αααα τους προλάβαμε. Εκεί τους υποδέχθηκαν η νύφη και οι συγγενείς της και είχαν στρωμένα τραπέζια κατά τα δικά τους έθιμα και με τα δικά τους φαγητά . Όλοι στρώθηκαν στο φαγητό , στο τραγούδι και στον χορό .Πόσο ωραία έθιμα με τους ανθρώπους. Πόσες ωραίες εικόνες σε αυτά τα γλέντια.
Αυτό το σκαλοπάτι που είναι το γνωστό “σουμάδεμα ” για την μεγαλειώδη γιορτή του γάμου ,το ζούσαν πολύ έντονα οι Μαυρονεριώτες και το τιμούσαν . Αντάλλασσαν επισκέψεις με δώρα και γινόταν πιό δυνατή η σύσφιξη των δεσμών .
Το έθιμο “Κκιελίν Κκιορμέ ” ήταν μια μεγάλη γιορτή με γλέντια και τραγούδια και το ζούσαν όλοι με ενθουσιασμό τόσο το συγγενικό περιβάλλον όσο και η τοπική κοινωνία . Ήταν μια γιορτή που δυνάμωνε τις σχέσεις και τις φιλίες και αναβιώνει το αίσθημα της κοινότητας και της χαράς . Ένα ωραίο έθιμο , που γινότανε με χαρά και ατελείωτο γλέντι και έχουμε μόνο περιγραφές από τους παλαιούς και μερικές φωτογραφίες .
Αυτές οι φωτογραφίες θα μας θυμίζουν τον ενθουσιασμό και την ανεμελιά τους , που παρά τις δυσκολίες τους ήξεραν να μοιράζονται την λύπη και την χαρά τους .
Αλλά δυστυχώς Τα χρόνια πέρασαν. Ο χρόνος πήρε ό,τι έδειχνε αγνότητα και απλότητα .Τα έθιμα σιγά – σιγά άλλαζαν και με τον χρόνο χάθηκαν ολότελα . Πόσο κρίμα που χάθηκε αυτό το έθιμο , που ήταν γεμάτο ζωή , κοινή χαρά και τραγούδια . Ήταν η γέφυρα που συνένωνε γενιές και κουλτούρες . Σε κάθε “Κκιελίν κιορμέ” , σε κάθε γιορτή , η ζωή έμοιαζε με μια γλυκιά συμφωνία όπου το τραγούδι , ο χορός και το γέλιο ένωναν τους ανθρώπους . Όπως το γλυκό του γάμου , ο πουρμάς , που δεν ήταν απλώς ένα έδεσμα , αλλά μια γεύση της παράδοσης , μια γεύση της ζωής.
Τώρα αισθανόμαστε μια μεγάλη απώλεια. Αλλά όσο τα θυμόμαστε , όσο τα νοσταλγούμε , αυτά τα έθιμα συνεχίζουν να ζουν μέσα μας . Έτσι κρατάμε τις ιστορίες και τα πρόσωπα των ανθρώπων που τα έζησαν .