Το Καφενείο του Γιαγκούλη
Ένα ολόκληρο κεφάλαιο της ζωής του Μαυρονερίου ξετυλίγεται μέσα από τις στιγμές του καφενείου του Γιαγκούλη .
Πριν πολλά χρόνια στο Μαυρονέρι ήταν το καφενείο του Γιαγκούλη στον κάτω μαχαλά, στον δρόμο πηγαίνοντας για το χωριό Κιολμπασί ( Πικρολίμνη ) . Ήταν ένας μικρός χώρος γεμάτος φωνές , μυρωδιές και ιστορία.
Εδώ ο ιδιοκτήτης του κρατούσε ευχαριστημένους τους πελάτες του , με ωραίο ούζο και κρασί . Με το ουζάκι χύμα σε αλουμινένιο καραφάκι , συνοδευόμενο από σαρδελίτσα ,πιπεράκι, πατατούλα , ελίτσα πράσινη μυρωδάτη , η παρέα έπαιρνε φωτιά . Τα τραπέζια ήταν γεμάτα πάντα και τα καραφάκια χόρευαν ανάμεσα στις παρέες , σκορπώντας ικανοποίηση και ευτυχία .
Ο Γιαγκούλης , μπαινόβγαινε σβέλτα ανάμεσα στα τραπέζια για να τους βλέπει όλους ευχαριστημένους .
Η Ξανθούλα η γυναίκα του πάντα πίσω από τον πάγκο , να ετοιμάζει τα μεζεδάκια με μεράκι .
Και η Αυγίτσα ,η Αυγή η μαμά του σηκωνόταν πρωί – πρωί πιο μπροστά από όλους και έπλενε τα ποτήρια , τα πιάτα και τα φλυτζάνια . Όλα έλαμπαν από καθαριότητα αφού πέρασαν από τα χέρια της Αυγίτσας .
Στο καφενείο κάθε μέρα άλλοι έπαιζαν χαρτάκι , φωνάζοντας δυνατά και άλλος έπινε καφέ και ρουφούσε αργά και ηδονικά το τσιγάρο του , απολαμβάνοντας τις στιγμές.
Σε άλλες παρέες επικρατούσε η συζήτηση γύρω από τα νέα του χωριού . Γιατί το καφενείο ήταν ένας πόλος επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων και ο Γιαγκούλης ήταν ο σωστός οικοδεσπότης, που κρατούσε όλα τα μυστικά .
Κάποιες φορές μετά από την κατανάλωση του ευλογημένου ούζου ερχόταν η διάθεση να τραγουδήσουν τα πάθη τους , τα μεράκια τους , τους καημούς τους. Αυτός που έπιανε την λύρα και έπαιζε τους οδηγούσε σε ένα δρόμο μυσταγωγίας . Γύρω από τον λυράρη θα τραγουδήσουν όλοι μαζί και θα δείξουν σημάδια εκτόνωσης και ψυχικής ανάτασης . Τα τραγούδια γίνονταν γέφυρες ,που ένωναν καρδιές και μοιράζονταν καημούς.
Σε φωτογραφίες από το καφενείο του Γιαγκούλη , έχουμε αυτήν την εικόνα με τον λυράρη τον Κίτσο Παπαδόπουλο ως πρωταγωνιστή και τους χωριανούς – φίλους του με τον ρόλο του ερμηνευτή αυτού του καημού .
Και ο Γιαγκούλης ο ακούραστος οικοδεσπότης έπιανε την λύρα και έκανε κάθε πονεμένο να τραγουδήσει μαζί του. Μετά την καθημερινή κούραση από την βιοπάλη , ο Γιαγκούλης με το καφενείο , πρόσφερε την ανάπαυλα σε όλους . Το καφενείο του , πρόσφερε την συντροφιά που χρειάζονταν οι Μαυρονεριώτες και ενδυνάμωνε την παρεΐστικη διάθεση .
Οι Μαυρονεριώτες , απολάμβαναν την παρέα τους μαζί με τον καφέ και το ούζο και εύρισκαν την χαρά της ζωής .
Για χρόνια κράτησε αυτός ο ναός του καφέ και του ούζου . Για χρόνια έδωσε χαρά και ξεκούραση . Για χρόνια κράτησε ενωμένους , όλους τους μαχαλάδες του χωριού .
Αλλά ο χρόνος όλα τα παίρνει στο διάβα του αλύπητα . ‘Εφυγε ο Γιαγκούλης ! Έφυγαν και οι μερακλήδες του χωριού . Ερήμωσε το μαγαζί , έπεσε σιωπή στα τραπέζια ,ερήμωσε και η γειτονιά. Και αυτό το ζωντανό στοιχείο του χωριού όπως και άλλα , πέρασε στην ιστορία .
Οι φωτογραφίες εκείνης της εποχής μαρτυρούν όσα δεν μπορούν να ειπωθούν. Στην φωτογραφία που έχουμε δει απαθανατίστηκαν με κέφι από αριστερά : Στέφανος Αναστασιάδης ,
Γιώργος Σιδερίδης , Άβελ Παπαδόπουλος, Απόστολος Μανασσής , Σάββας Παπαδόπουλος , Γιώργος Γεωργιάδης και λυράρης ο Κίτσος Παπαδόπουλος . Όρθιος ο Γιαγκούλης Σπυρίδης με την φιγούρα του να αιωρείται σαν σκιά πάνω από το χωριό, σαν να προστατεύει τις μνήμες του .