Το Λαζούτ Τερέ
Γύρω – γύρω από το χωριό Μαυρονέρι, υπήρχαν ρέματα .Τα ρέματα είναι φυσικές διαμορφώσεις του εδάφους και εκεί αναπτύσσεται ένα ολόκληρο οικοσύστημα.
Μπαίνοντας στο χωριό από το Κιλκίς δεξιά, είναι το ρέμα στην περιοχή Βαθύλακκα , επίσης το ρέμα της Ζωοδόχου Πηγής και το Λαζούτ τερέ, στα δυτικά του χωριού. Δεν γνωρίζουμε γιατί ονομάστηκε έτσι . Λαζούτ- τερέ ,κανονικά ήταν Λαζούτ – Ντερέ , ρέμα καλαμποκιών .
Άκουγα για τον τόπο αυτόν, μέχρι που τον επισκέφτηκα και μπορώ να σας τον περιγράψω .Είναι μια μεγάλη πτύχωση του εδάφους, με ένα χώρο κατά μήκος του, σαν πλατεία, ίσαμε εκατό μέτρα . Σε άλλο σημείο του ρέματος είναι δύο βουναλάκια και στη μέση έτρεχε ένα κανάλι. Κάθε μέρα οι Μαυρονεριώτες, οδηγούσαν εκεί, τα ζώα τους, τις αγελάδες και τα κοπάδια από πρόβατα. Από τον Απρίλιο, εκεί έβρισκαν τρυφερό χορτάρι και εκεί συναντιόνταν όλοι, όσοι είχαν αγελάδες. Ο Ιάκωβος ο Ταμουτσίδης, ο Γιώργος ο Ξενίδης , ο Γιώργος ο Παπαδόπουλος, ο Μανώλης ο Γεωργιάδης, ο Κώστας ο Ανανικίδης ο Τουκτούκκ.
Η ύπαρξη του νερού, που έτρεχε ρυάκι και οι μικρές πηγές λεγόμενες κιοζέδες, που τις έβρισκες σκάβοντας επιφανειακά στο έδαφος, ευνοούσε την ανάπτυξη χλωρίδας στην περιοχή. Δέντρα , φυτά και θάμνοι έκαμναν το όμορφο σκηνικό του Λαζούτ τερέ . Φύονταν κατά μήκος σε όλη την πορεία του ρέματος. Αυτή η υγρασία δημιουργούσε μια πλούσια παρόχθια βλάστηση και εκεί έβρισκες λεύκες, ιτιές, αγριοαχλαδιές , αρμυρίκια και συστάδες από αγριοκαλαμιές .
Όλοι επισκέπτονταν το Λαζούτ τερέ , ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Οι κτηνοτρόφοι για την ταγή των αγελάδων τους και των κοπαδιών τους. Ο παππούς ο Άβελ και η γιαγιά Μαιρούλα πήγαιναν τα εγγονάκια τους εκεί, για να μαζέψουν μορμόρια ,βατόμουρα .
Σε κάθε γκρίνια του μικρού Άβελ η επίσκεψη στο Λαζούτ τερέ, ήτανε το δώρο για να σταματήσει το κλάμα του. Έχει πολλά να θυμάται ο εγγονός Άβελ, από τα μορμόρια του Λαζούτ τερέ , όταν γυρνούσε με βαμμένα τα χείλη και τα χέρια από αυτά .
Η ανάπτυξη των θάμνων και των φυτών προσελκύει και την πανίδα, δηλαδή τα άγρια ζώα της περιοχής. Υπήρχαν αλεπούδες , κουνάβια, νυφίτσες και ανάμεσα στην πυκνή βλάστηση των αγριοκαλαμιών , έβλεπες τα βατράχια να κολυμπούν ανέμελα . Και υπήρχαν και λύκοι με τα λυκόπουλά τους .Ναι , μην είστε άπιστοι .Ο αείμνηστος ο Ανανικίδης ο Κώστας, πάντα μας διηγούνταν την ιστορία του .Λύκοι όρμησαν στα σκυλιά του κοπαδιού του και κόντεψαν να κατασπαράξουν και τον ίδιο .Μετά από δυνατές φωνές κάποιοι πήγαν και τον έσωσαν , αφού οι λύκοι υποχώρησαν .
Εκεί συναντούσες και διάφορα μικροπουλιά, αηδόνια ,φλώρους ,μακρολαίμηδες, κάργιες και στη γύρω περιοχή ήταν οι αετοί, οι γερακίνες και τα κοτσύφια.
Το Λαζούτ τερέ , εκτός από την ωφέλεια που προσέφερε στους κατοίκους του χωριού χρησίμευε, για να σταθμεύουν τα πουλιά κατά τη διάρκεια της μετανάστευσης . Είχαμε δει χιλιάδες πουλιά που σταμάτησαν να πάρουν μία ανάσα , για το μεγάλο τους ταξίδι. Και αυτό το ωραίο οικοσύστημα είχε και το δικό του μικροκλίμα.
Επισκεπτόμενη το Λαζούτ τερέ, ένοιωθες την ομορφιά της φύσης και την ισορροπία του περιβάλλοντος. Βρισκόσουν σε ένα περιβάλλον απόλυτα αυτάρκες , που δεν χρειαζόταν κ’αν την ελάχιστη ανθρώπινη επέμβαση , για να αναπτυχθεί και να συντηρηθεί .Ένας μικρός, ασήμαντος με την πρώτη ματιά βιότοπος, ήταν σημαντικός θύλακας άγριας ζωής .
Και όταν ήθελα να επισκεφτώ ξανά το Λαζούτ τερέ , ήταν αδύνατον . Έγινε απροσπέλαστο και δεν μπορείς να μπεις μέσα . Μεγάλωσαν τα δέντρα ,οι θάμνοι και οριοθέτησαν το ρέμα .
Πουλήθηκαν τα ζώα , άλλαξε η ζωή των κατοίκων του χωριού, “έφυγαν” οι παλαιοί . Αυτή η ανθρώπινη απουσία ετών, το έκανε να κρύψει όλα τα μυστικά του και τις ομορφιές του . Να περιφρουρήσει το οικοσύστημά του, για τον αληθινό προορισμό του . Την διατήρηση της χλωρίδας και της πανίδας .
Κρατάει το άβατό του με θάμνους και αγκάθια , μακριά από τα μάτια και τα χέρια του ανθρώπου . Τι κρίμα για μας που το γνωρίσαμε !