Το Σπίτι της Πινίκας στο Μαυρονέρι
Στην άκρη του χωριού μας, στέκουν ακόμα τα χαλάσματα του σπιτιού της πρακτικής μαμής, της Δέσποινας, της γνωστής Πινίκας. Οι τοίχοι του γερμένοι και καλυμμένοι με αγριόχορτα, μοιάζουν σαν να προσπαθούν να πουν μια ιστορία, να ψιθυρίσουν μνήμες από τη ζωή που φιλοξένησαν. Αν περπατήσεις εκεί κοντά, μπορείς σχεδόν να ακούσεις τα βήματα των γυναικών που κάποτε πέρασαν το κατώφλι του.
Η Πινίκα ήταν η μαμή του χωριού, η γυναίκα που κρατούσε στα χέρια της τη γέννηση και τη ζωή. Χωρίς επιστημονικές γνώσεις, μα με μια σοφία αρχαία και έμφυτη, ήξερε να φέρνει στον κόσμο τα παιδιά, να ηρεμεί τις μέλλουσες μητέρες και να παρηγορεί όσες δυσκολεύονταν. Μια μικρή τσάντα με τα απαραίτητα όλο κι όλο . Πανιά , ένα ψαλίδι και κορδέλα για τον ομφάλιο λώρο. Δεν χρειαζόταν πολλά. Η Πινίκα είχε στα χέρια της τη δύναμη που δεν αγοράζεται , την εμπειρία, το θάρρος και την πίστη στη ζωή.
Λένε πως έφτανε πάντα πρώτη σε κάθε γέννα. Με μια μαντίλα δεμένη σφιχτά στο κεφάλι, περπατούσε με βιαστικά βήματα στα μονοπάτια του χωριού, ακόμα κι αν ήταν νύχτα ή αν η κακοκαιρία λυσσομανούσε. Οι άνθρωποι την περίμεναν με ανακούφιση, γιατί ήξεραν πως με την παρουσία της όλα θα πήγαιναν καλά.
Η Πινίκα , η πρακτική μαμή του Μαυρονερίου ,είχε τα δικά της μυστικά εκείνα που της είχε μάθει η παράδοση και η σοφία των παλιών .Κανείς δεν ήξερε πού τα είχε πρωτομάθει ,μα τα εμπιστεύονταν όλοι .
Αν μια γέννα καθυστερούσε ,αν το μωρό αρνιόταν να βγει στον κόσμο , η Πινίκα έπαιρνε αποφάσεις που σήμερα μοιάζουν παράξενες , μα τότε ήταν γεμάτες νόημα και ελπίδα . ” “Φέρτε την κουρελού ” , φώναζε στις γυναίκες που στέκονταν γύρω της , με αγωνία στα μάτια τους . Η κουρελού ήταν πάντα έτοιμη
Την άπλωναν στο πάτωμα και ξάπλωναν πάνω της την γυναίκα που γεννούσε . Οι γυναίκες που βοηθούσαν , γειτόνισσες , συγγενείς, φίλες ,έπιαναν τις άκρες της κουρελους και περίμεναν το σήμα της Πινίκας . Με μια συντονισμένη κίνηση οι γυναίκες σήκωναν ψηλά την κουρελού και τον τίναζαν . Η Πινίκα πίστευε πως αυτός ο παράξενος χορός της κουρελους μπορούσε να βοηθήσει το μωρό να πάρει θέση . Ακόμη πίστευε ότι μπορούσε να χαλαρώσει την μητέρα και να αφήσει τον φόβο της πίσω. Ήταν μια πρακτική που είχε ρίζες βαθιά στο παρελθόν τότε που η επισι ήταν πολυτέλεια. Και , κάποιες φορές, λειτουργούσε . Το μωρό ερχόταν στον κόσμο με ένα κλάμα δυνατό και όλοι χαμογελούσαν γεμάτοι ικανοποίηση . Άλλες φορές , η κουρελού μπορεί να μην είχε το επιθυμητό αποτέλεσμα , να κάνεις δεν κατηγορούσε την μαμή . Ήταν η τελευταία ελπίδα τους .
Σήμερα η πρακτική της κουρελους μοιάζει μακρινή , σχεδόν μυθική . Μα όσοι την έζησαν θυμούνται με σεβασμό τη μαμή που δεν σταματούσε μπροστά σε τίποτα και χρησιμοποιούσε ό,τι είχε στην διάθεσή της για να βοηθήσει τις γυναίκες να φέρουν στον κόσμο τα παιδιά τους .
Όταν το πρώτο κλάμα ενός μωρού αντηχούσε στο σπίτι, η Πινίκα χαμογελούσε πλατιά. Έδενε τον ομφάλιο και τον έθαβε στην αυλή και έδινε το βρέφος στα χέρια της μητέρας, αφήνοντας τη ζωή να φωτίσει το δωμάτιο . Έπειτα, καθόταν στην άκρη, σιωπηλή και ταπεινή, αφήνοντας την οικογένεια να αγκαλιάσει το νέο μέλος της.
Αλλά η δράση της δεν περιοριζόταν μόνο στις γέννες. Η Πινίκα ήταν και η γιατρός του χωριού, αυτή που έβρισκε γιατροσόφια από βότανα για κάθε αρρώστια. Ήξερε πότε να ζεστάνει το λάδι για τις πληγές, πότε να δώσει τσάι από βότανα για τον πυρετό, πότε να καθίσει δίπλα σε έναν άρρωστο, απλώς για να του κρατήσει το χέρι.
Σήμερα, το σπίτι της στέκει ερειπωμένο. Τα παράθυρά του είναι κενά, η στέγη του κατεστραμμένη. Κι όμως, όσοι περνούν από εκεί δεν βλέπουν μόνο τα χαλάσματα. Βλέπουν τη μνήμη της γυναίκας που έφερε στον κόσμο τόσες ζωές, που σκούπισε τόσα δάκρυα, που ήταν η πρώτη να καλωσορίσει το νέο και η τελευταία να αποχαιρετήσει το παλιό.
Το σπίτι της Πίνικας μπορεί να έχει σωριαστεί, μα η παρουσία της ζει ακόμη ανάμεσά μας. Ζει στις αφηγήσεις των γέρων του χωριού, στα ονόματα των παιδιών που έφερε στον κόσμο, στην ευγνωμοσύνη που κουβαλούν οι πέτρες του παλιού της σπιτιού. Ζει σε κάθε χαμόγελο που γεννιέται εκεί όπου κάποτε εκείνη στάθηκε και θριάμβευσε απέναντι στον χρόνο και τις αντιξοότητες.