Το Χέρι Βοηθείας.Η Αλληλεγγύη των Μαυρονεριωτών.
Στο χωριό μας Μαυρονέρι οι άνθρωποι από πάντα πρόσφεραν βοήθεια σε καθημερινά και απλά πράγματα .Ήταν και είναι στην φύση τους η προσφορά αυτή . Έτσι εκτός από αυτήν την ανθρώπινη βοήθεια κρατούσαν την επαφή με τους χωριανούς τους και ενίσχυαν την σωματική και ψυχική τους υγεία.
Πόσο ευχάριστο είναι το συναίσθημα αυτής της εθελοντικής εργασίας. Ήταν πολύ κουρασμένοι από τις εργασίες τους για την καθημερινή εξασφάλιση του επιούσιου αλλά παρ’ όλα αυτά δεν ξεχνούσαν και τους συνανθρώπους τους .
Στο χωριό Μαυρονέρι ήταν πιο ανεπτυγμένη αυτή η έγνοια για τον συνάνθρωπο. Έτσι έδιναν και μια διαφορετική νότα στην καθημερινότητά τους και γίνονταν πιο ισχυροί οι δεσμοί ανάμεσα στα μέλη αυτής της μικρής κοινωνίας του Μαυρονερίου .
Σε πολλές φωτογραφίες φαίνεται η γενναιοδωρία και η επιθυμία για προσφορά. Έτσι θαυμάζουμε τους χωριανούς μας Μαυρονεριώτες σε φωτογραφικά στιγμιότυπα με το χαμόγελο και την αισιοδοξία. Στα χωράφια , στα αλώνια , στα σπίτια , στις αποθήκες όλοι έδιναν μια αγκαλιά βοήθειας ακόμα και μια προσφορά από το ελάχιστο που είχε ο καθένας και αυτό ήταν αρκετό για να δημιουργήσει έναν αόρατο δεσμό. Οι άνδρες με τα χέρια τους σκληραγωγημένα από την δουλειά στα χωράφια γίνονταν ένα στην σπορά ή στον αλωνισμό. Όταν ένας χωριανός είχε ανάγκη , κανείς δεν έμενε αμέτοχος . Αν μια σοδειά καταστρεφόταν από την κακοκαιρία , όλοι έσπευδαν με ό,τι μπορούσαν να προσφέρουν. Ένα σακί στάρι, μια κατσαρόλα φαγητό . Τα χέρια δεν μετρούσαν τότε το “πολύ” ή το “λίγο”, αλλά το “μαζί”.
Οι γυναίκες με τις ποδιές δεμένες στην μέση έφτιαχναν τραχανάδες , τουρσιά ή φύλλα για πίτες . Οι γυναίκες του χωριού σαν μέλισσες σε κυψέλη, δούλευαν όλες μαζί . Στους αργαλειούς , στα παραδοσιακά παπλώματα τα γιοργάνια , στο πλύσιμο των μαλλιών , τα χέρια τους δούλευαν ακούραστα . Δεν είχε σημασία ποιό ήταν το σπίτι ή ποια οικογένεια είχε ανάγκη . Ήταν όλοι μια οικογένεια.
Στους γάμους και στις μεγάλες γιορτές συγκεντρώνονταν όλοι μαζί . Άλλοι βοηθούσαν στο σερβίρισμα , άλλοι στο στρώσιμο των τραπεζιών. Κάθε γάμος ήταν γιορτή όπου το χωριό μετατρεπόταν σε μια τεράστια οικογένεια, έτοιμη να γιορτάσει , να χαρεί.
Στο χτίσιμο σπιτιού βοηθούσαν όλοι, άλλοι κουβαλούσαν χώμα, άλλοι βοηθούσαν στα κεραμίδια και οι γυναίκες έστρωναν το τραπέζι για να τους ευχαριστήσουν .
Ακόμα και τις απώλειες των ανθρώπων τους οι Μαυρονεριώτες τις βίωναν με μια σιωπηλή μαρτυρία της αγάπης και της αλληλεγγύης που ένωνε το χωριό . Ολόκληρο το χωριό έσκυβε το κεφάλι, συμμετείχε στην λύπη και προσέφερε ό,τι μπορούσε.
Αυτή η συνεργασία , αυτό το χέρι βοηθείας, δεν ήταν απλώς πρακτική ανάγκη. Ήταν το θεμέλιο πάνω στο οποίο στεκόταν το Μαυρονέρι. Μια ζωή χτισμένη με ιδρώτα και αγάπη , γεμάτη στιγμές που οι άνθρωποι ήταν πιο δυνατοί όταν ήταν μαζί . Και αυτή η δύναμη , αυτό το πνεύμα αλληλοβοήθειας ήταν που έκανε το χωριό να ξεχωρίζει .
Με το σύνθημα ” Όλοι μαζί για όλους» εργάζονταν με κοινούς στόχους και κοινά οράματα .Μέσα από αυτές τις δράσεις κατάφεραν πολλά για το χωριό και τους ανθρώπους του. Και πολλές φορές και με κατάθεση ψυχής .
Στο Μαυρονέρι η ζωή ποτέ δεν ήταν εύκολη ,αλλά η αλληλεγγύη ήταν πάντα εκεί ,σαν τον ήλιο που ανατέλλει κάθε πρωί , φέρνοντας μαζί του ελπίδα και ζεστασιά .