Το Ψωμί του Μαυρονερίου
Στο Μαυρονέρι το ψωμί δεν ήταν απλά ψωμί . Ήταν εκείνο το ταπεινό κομμάτι που οι παλιότεροι το έβλεπαν σαν ιερό δώρο , φτιαγμένο από κόπο , ιδρώτα και προσευχή . Ένας μικρός ήλιος στο τραπέζι μας ,που κάθε ψίχουλό του είχε μια ιστορία να διηγηθεί . Τα χέρια που έσπειραν το σιτάρι ,τα χέρια που το θέρισαν, το αλώνισαν, το λίχνισαν , το μύλο που το έκανε αλεύρι και τις νοικοκυρές που του έδωσαν ζωή . Άνοιγαν την σκάφη και το αλεύρι γινόταν ζύμη και μετά ψωμί που έθρεφε τις οικογένειές τους . Και μαζί με το ψωμί συντηρούσαν τις ελπίδες τους . Αυτό ήταν ο δεσμός τους με τη γη , τον Θεό και με όλους .
Η γιαγιά μου ήξερε πολύ καλά γι’ αυτό το δώρο του Θεού. “Ποτέ μην πετάς το ψωμί παιδί μου . Είναι αμαρτία. “, έλεγε και η φωνή της έδειχνε σοφία αιώνων . Θυμάμαι τα χέρια της να σηκώνουν από κάτω ένα κομμάτι ψωμιού, που είχε πέσει. Το φυσούσε απαλά , έδιωχνε την σκόνη του και το φιλούσε . Αυτό το φιλί δεν ήταν μόνο για το ψωμί . Ήταν για τους ανθρώπους που μόχθησαν , για τη γη που πρόσφερε , για την ευλογία που έφτασε ως το τραπέζι μας . Η γιαγιά μας έμαθε να εκτιμάμε κάθε μικρό πράγμα . Κάθε ψίχουλο είχε αξία και η προτροπή της σήμαινε σεβασμό προς την ζωή .
Τώρα , τόσα χρόνια μετά , βλέπω τον εαυτό μου να επαναλαμβάνει την ίδια κίνηση . Να σκύβω να σηκώσω ένα κομμάτι ψωμί από το δρόμο . Να το φυσάω, να το φιλάω και να το ακουμπάω σε ένα ψηλότερο σημείο για τα πουλιά . Κι εκείνη τη στιγμή νοιώθω πως η φωνή της γιαγιάς μου ζει ακόμα μέσα μου .
Σήμερα κάθε φορά που κόβω ένα κομμάτι ψωμί , σκέφτομαι το Μαυρονέρι και την γιαγιά μου . Τη γη του , το νερό του και τις ιστορίες που ζύμωναν οι άνθρωποι του χωριού. Κι αν η γεύση του ψωμιού εκείνου έχει χαθεί , η μνήμη του χωριού μας παραμένει σαν το πιο πολύτιμο κομμάτι , στο τραπέζι της ζωής .
Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που σηκώνουν από κάτω ψωμί , θα υπάρχει ελπίδα πως δεν θα ξεχάσουμε τις ρίζες μας .